16-30 Kasım 2026 tarihlerinde gerçekleşecek 30. Uluslararası Ankara Caz Festivali’nin açılışında sahne alacak olan Amerikalı caz müzisyeni ve sinema yapımcısı Richard Baratta ile Ege Dai konuştu.
Beyoğlu Caz Festivali’nde sahne alacak bodies’in saksafoncusu ve bestecisi Alejandra Borzyk ile müzik, beden ve doğaçlama üzerine konuştuk. “Müziği bedenimle yeniden bağlantı kurmanın yolu olarak görüyorum” diyen Borzyk, grubun müzikal yaklaşımını, ilk albümleri Quiero Amor’u ve sahnedeki özgürlük anlayışını anlattı.
Perdesiz gitarın kendine özgü sesini cazın özgürlüğüyle buluşturan Cenk Erdoğan’la Erkan Oğur’dan Bilgi Üniversitesi yıllarına, San Francisco kayıtlarından Antonio Forcione ile kurduğu müzikal dostluğa, bestecilikten yapay zekânın müziğe etkisine uzanan samimi bir sohbet gerçekleştirdik.
Merih Akoğul, Miles Davis’in, efsanevi fotoğraf sanatçısı Irving Berlin’le girdiği çekim seansını ve Tutu albümünün kapak fotoğrafının çekilme öyküsünü anlattı.
“Siyahi cazın beyaz Musası” Norman Granz ve cazın evi haline gelen plak şirketleri Verve Records ve Pablo Records ve müzisyenlere duyulan saygının hikâyesi
30. Uluslararası Ankara Caz Festivali kapsamında 27 Kasım’da sahne alacak Amerikalı caz vokalisti Deborah Davis ile Dizzy Gillespie’den Abbey Lincoln’e uzanan müzikal karşılaşmalarını, cazın değişen kimliğini, bağımsız kalmanın bedelini ve Türkiye’de yaşadığı birbirinden ilginç anıları konuştuk.
Beyoğlu Caz Festivali sahnesine çıkacak Hollandalı saksofoncu ve besteci Kika Sprangers ile müziğin sınırları, doğaçlamanın özgürlüğü, insan sesinin kırılganlığı ve hayatın hiç durmadan değişen akışı üzerine.
Kerem Görsev ile yeni albümü New Chapter, müzikal çizgisi, üretim anlayışı, Bill Evans ve cazın Türkiye’deki geleceği, yapay zeka ve müziğin insani yönü üzerine…
Çağlayan Yıldız ile müzikal yolculuğu, kurucusu olduğu Puja Music, yapay zekâyla geliştirdiği müzik uygulamaları ve son projesi Jazz History Atlas üzerine
Bir playlist hikayesi: Mekanlar, müzikler, müzisyenler, şarkı hikayeleri, çağrışımlar, yüzler, ifadeler, düşler, anılar, tasarılar, çıkarımlar, sözler ve saire.
A life that left medicine behind to follow Music, stretching from jazz to free improvisation, from composition to electronic Music… We spoke with Çağlayan Yıldız about his musical journey, Puja Music, which he founded, the Music apps he develops with AI, and his latest project, Jazz History Atlas. A little Music, a little philosophy, and a great deal of curiosity…
Sahne bazı sanatçılara hem solo hem de kolektif performansta aynı ışığı yakar. Amerikalı caz ve blues şarkıcısı Catherine Russell, bu ışığı yıllar boyunca iki yönde de koruyan seslerden biri.
Davulun başından antropolojiye, Londra sokaklarından İstanbul’un caz kulüplerine uzanan bir yolculuk… Cemil Hamzaoğlu ile doğaçlamayı, müziğin değişen dünyasını, İstanbul caz sahnesinin bugününü ve kişisel hafızasının izlerini taşıyan Archaeology of Recurrence albümünü konuştuk.
Kübalı piyanist Rafael Zaldivar, kontrbasın büyük ustalarından Christian McBride ve davulcu Francisco Mela, New York’ta bir stüdyoda buluştu. Ortaya çıkan Meeting in New York, Volume One, cazın melodik geleneğiyle serbest doğaçlamayı aynı masaya oturtuyor.
Kıtır’da otururken Melekler Şehri (City of Angels) müzikleri arasında yer alan The Goo Goo Dolls şarkısı Iris çalmaya başlar ve düşünceler peşi sıra akar.
John Coltrane’i kasetlerden dinleyerek sololarını çözmeye çalışan genç bir müzisyenden, bugün kendi sesini ve müzikal dilini aramayı sürdüren deneyimli bir saksofoncuya: Engin Recepoğulları
BaBa ZuLa, otuzuncu yılında yayımladığı XXX ile geçmişini kutlamakla yetinmiyor. Elektrikli sazın, dub baslarının, aksak ritimlerin ve elektronik seslerin arasında bu kez zeytinlikler, ormanlar, kıyılar ve doğasını savunan insanların sesleri dolaşıyor. Glitterbeat Records etiketiyle 25 Eylül 2026’da yayımlanan albüm, grubun otuz yıllık müzikal serüveninin hem bir özeti hem de bugüne dair sözü.
William Parker bu kez kontrbasını bir kenara bırakıyor. Gregory Hines’ın anısından savaşın ortasında kalan çocuklara uzanan yedi bestesinde cazı dansla, şiirle, sinemayla ve insanın dünyaya karşı sorumluluğuyla buluşturuyor.
Gücüm Sezer ile müzikal geçmişi, Choro’ya duyduğu ilgi, bestelerinde hikâyelerin yeri ve Brezilya müziğini kendi özgün yaklaşımıyla yorumlama biçimi üzerine…
Prestige’in mirasını en iyi anlatan şey, bu kayıtların arkasındaki temel düşünceydi: Müzisyenleri bir araya getirmek. Onlara çalabilecekleri bir alan açmak. Ve ortaya çıkan müziği kaydetmek. Çünkü caz tarihinde bazı anlar önceden tasarlanamaz, yalnızca yaşanır. Prestige Records, o anların bir kısmını sonsuza kadar sakladı.
Popüler müziğin ikonik müzisyeni David Bowie olmadan öncesi, henüz Davie Jones iken kaydedip yeni yayımlanan The Shel Talmy Recordings, sanatçının hayranları açısından mücevher değeri taşıyor.
Bir A Love Supreme kasetiyle yönü değişen Yavuz Akyazıcı’nın yolu İstanbul’dan New York’a, The New School’dan şehrin caz kulüplerine, Turkish Standards’tan Jazz-A-Minute’a uzanıyor. Akyazıcı’yla cazı öğrenmeyi, yaşamayı, öğretmeyi ve bütün bunların sonunda hâlâ özgürce çalabilmenin ne demek olduğunu konuştuk.
Kind of Blue ve A Love Supreme, trompetçi Nicholas Payton ve Butcher Brown topluluğu tarafından ele alınıp bir araya getirilirdi. A Supreme Blue, ne bir müzelik iki albümün parçalarından oluşan bir tekrar, ne de bir dans pisti albümü; ikisinin arasında bir yerde, kurulmuş bir köprü.
James Carter ve arkadaşları, Pavement şarkılarını caz kalıplarına sokmak yerine onların iskeletini söküyor. Yirmi yıl sonra yeniden yayımlanan Gold Soundz, indie rock ile caz arasındaki mesafeyi baştan kuruyor.
Impulse!’ı değerli kılan özelliği, yalnızca barındırdığı müziğin eskimemiş olması değil; plak kapağından fotoğrafa, tipografiden baskı kalitesine kadar albümü bir bütün olarak ele alan yaklaşımının ve bunların oluşturduğu kimliğin estetik açıdan hâlâ değer taşıması.
Koyu Antoloji Dönemi, Genco Arı ile birlikte yeni bir kapı açıyor. On altı şarkı, bir grand piyano ve bir ses: Teoman! Deus Ex Machina Tour’da ezberler bozulacak; gerisini doğaçlama, risk ve o gecenin ruhu belirleyecek.
Türkiye’nin tanınmış caz vokalistlerinden Sibel Köse ile Polonya’yla kurduğu kültürel köprüyü, iki ülkenin caz kültürünü, müzikal çalışmalarını, sahnenin kendisi için ne ifade ettiğini ve genç müzisyenlerin bugün karşılaştığı koşulları konuştuk.
1977’nin bir gecesinde Havana’da genç bir adam havaalanına gidiyor. İşi basit: gelen konuğu alıp götürmek. Ama içi içine sığmıyor çünkü o gün taşıyacağı adam Dizzy Gillespie; yani dünyanın en önemli caz trompetçilerinden biri. Gillespie’nin ise hiçbir fikri yok karşısındakinin kim olduğuna dair. Aynı gece bu şoförün aslında bir trompetçi olduğunu öğreniyor, birkaç saat sonra Gillespie onu sahnede dinliyor ve afallıyor. O genç adamın adı, Arturo Sandoval. Onu tek bir kelimeyle tanımlamak zor. Trompetçi tabii, ama aynı zamanda piyanist, besteci, aranjör, klasik müzik solisti, film müziği bestecisi. Bir türlü tek bir çekmeceye sığmıyor, asıl mesele de bu zaten. Hikâye çok daha geriden geliyor.
Oscar Peterson’ın, virtüözlüğünü kibirden alabildiğince uzak bir tavırla sergileyerek piyanonun başında harikalar yarattığı bu kayıt, caz tarihindeki eşsiz yerini bir kez daha anımsatıyor.
Geçmişe bakarken yeni bir yol açmak: Dokuz yıllık bir sessizliğin ardından Tony Grey, Bob James’le yan yana geliyor. Nostalgia, iki kuşağın hafızadan bugüne uzanan sakin ama renkli sohbetine dönüşüyor.
Uluslararası Alanya Caz Festivali, 20. yılını 800 yıllık Kızılkule’de yerli ve yabancı caz yıldızlarıyla birlikte kutladı. Burak Sülünbaz’dam festival izlenimleri.
Batuhan Aydın Folk Quartet’in Jülide Özçelik ile birlikte kaydettiği Homewards, Anadolu türkülerini geçmişte bırakmak yerine bugünün caz diliyle yeniden karşılıyor; geleneğe dönmekten çok, geleneğin hâlâ nereye gidebileceğini araştırıyor.
Dekka Records etiketli 1968 tarihli The Beatles albümü A Doll’s House. Böyle bir albümden siz de benim gibi haberdar değil idiyseniz, buyrun teferruatına.
John Coltrane, getirdiği yeniliklerle ve eserleriyle modern cazı derinden etkilemiş, cazın içine yeni bir idealizm katmış, cazın güncelliğini yitirmeden bir sanat müziği olarak geçerliliğini koruyabilmesine olanak sağlamış, çalkantılı zamanlarda insana güç verebilecek bir müziğin mümkünatını ortaya koymuştur.
Müzisyen, saksofoncu Engin Recepoğulları, on dört yaşında ilk kez duyduğu Coltrane’in sesinden yola çıkarak, müziğinin ardındaki bitmeyen arayışı, dönüşümü ve bugün hâlâ süren etkisini anlatıyor.
Besteci, müzisyen ve eğitimci Ali Perret, müzikal yaşamındaki değişimlere paralel olarak John Coltrane müziğinin nasıl dönüştüğünü ve neden hala önemli olduğunu yazdı.
Araştırmacı, yazar Beran Paçacı, bu yıl içinde gerçekleşen ya da yakın tarihte gerçekleşecek John Coltrane anma konserlerini ve etkinliklerini listeledi.
John Coltrane’in Pharoah Sanders’la bir rehinci dükkânında başlayan hikâyesi, cazın en büyük spiritüel yolculuklarından birine dönüştü. Coltrane’den Sanders’a, Alice’den Ayler’a uzanan bu yolun sonunda huzur, arayış, çığlık ve fırtına da vardı.
Bağımsız sanatçı ve akademisyen Başak Yavuz, John Coltrane ve Giant Steps albümünün, kendi sanatsal arayışına nasıl ışık tuttuğunu, üretim anlayışını nasıl derinden biçimlendirdiğini yazdı.
Kaval sanatçısı Batuhan Aydın, John Coltrane müziğinin cazın yerleşik dilinin ve icra pratiklerinin ötesine geçiş sürecini ve Anadolu müziği ile arasındaki benzeşmeyi yazdı.
Detroit’in Motown’u bir fabrikaysa, Memphis’in Sun’ı bir laboratuvarsa, Delmark Chicago’nun arşiviydi. Fakat bu, raflarda sessizce duran bir arşiv değildi.
Davin Ojala, Iwuda adıyla yayımladığı ilk albümü Music for Iwuda’da bası müziğin merkezine taşıyor. First Nations köklerinden beslenen albüm, groove, çağdaş caz ve serbest doğaçlama arasında basın kendi dilini kurduğu kısa ama güçlü bir yolculuk.
Giacomo Puccini, Prenses Turandot ve Prens Calaf! Oktay Gökkaya bu defasında Puccini’nin yarım kalan eseri Turandot operası üzerine bir fantezi kurguluyor.
Ercüment Orkut, sekiz yıllık solo albüm sessizliğini Far From Both Ends ile bozuyor. Piyano, trompet, kontrbas ve davulun birbirine alan açtığı albüm, Orkut’un klasik müzikten caza, bestecilikten doğaçlamaya uzanan müzikal dünyasının bugünkü karşılığını arıyor.
Henry Threadgill, Vijay Iyer ve Dafnis Prieto, on beş yıllık müzikal birlikteliklerini ilk kez stüdyoya taşıyor. Fifteen, üç büyük doğaçlamacının yıllar içinde kurduğu ortak dilin kaydı.
Mert Çakırcalı bir süredir aralarında dolaştığı tekinsiz albümleri sıralıyor, notaları notlara, sesleri kelimelere tercüme ediyor. Bu fasılın konukları: Bill Evans, Marc Ribot, George Garzone, Rudresh Mahanthappa, Rachid Taha.
Denny Zeitlin’in 2003’ten 2025’e uzanan kayıtları bir araya getirdiği yeni albümü Odyssey, akustik caz geleneğinden elektronik doğaçlamaya uzanan altmış yıllık müzikal merakının izini sürüyor.
2120 South Michigan Avenue sadece bir posta adresi değil. Rock’n’roll’un köklerine açılan kapı olduğu kadar, bu türün kurucu anayasasının da yazıldığı yer.
Klarnet ve akordeonu klasik müziğin alışılmış sınırlarından çıkaran Duo Minerva, 19 Eylül’de 7. ALV Müzik ve Sanat Festivali kapsamında İstanbul’da. Avusturya Başkonsolosluğu’nun Yeniköy’deki Bahçe ve Balo Salonu’nda sahne alacak Johanna Gossner ve Damian Keller’le Beethoven’dan Piazzolla’ya, Django Reinhardt’tan klezmere uzanan repertuvarlarını, doğaçlamayı, müzikal özgürlüğü ve Türkiye ile kurdukları bağı konuştuk.
“Ben Kertenkele Kral’ım, her şeyi yapabilirim.” Bedenim buz gibi, ruhum ateş almış. Avazım çıktığı kadar bağırıyorum. Vay canına, evet! Nihayet yine yükseliyorum. Beni zincirleyen ruhlardan kurtuluyorum.
Golden Hour, ana akım cazın, usta ellerde eriştiği mükemmeliyet seviyesinin belgesi. Stephen Philip Harvey adını kaydetmenizi, ola ki denk gelirseniz, canlı izleme şansını ıskalamamanızı hararetle öneririm.
Cassandra Wilson’ın ardından, 1954 yapımı Apache’den Coleman Hawkins’a, Charlie Haden’dan True Detective’e uzanan iki şarkının izini sürüyorum. Biri yarım yüzyıldan fazla ait olduğu vokal sesini aradı. Diğeri yıllar sonra bir ölüm haberinin şarkısına dönüştü.
Kobe’den New York’a uzanan müzikal yolculuğunda Miki Yamanaka, Breathe ile hard bop ve post-bop geleneğini kişisel hikâyesiyle buluşturuyor. Babasından vasiyet “nefes al” öğüdü ise albümün hem duygusal hem de müzikal merkezine yerleşiyor.
Sting’le otuz yılı aşan müzikal ortaklığından “Shape of My Heart”ın doğuşuna, Phil Collins kayıtlarından Manfred Eicher ve ECM dünyasına uzanan Dominic Miller, gitarla kurduğu ilişkiyi tek bir cümlede özetliyor: “Önce müziğe hizmet et.” 25 Eylül’de Zorlu PSM Turkcell Platinum Sahnesi’nde dinleyeceğimiz Miller’la müziğin içindeki boşluğu, sadeliği ve kendi sesini bulmanın yollarını konuştuk.
Jon Batiste, 14 Ağustos’da yayımlanan üç solo piyano albümünde Mozart ile Monk arasındaki iki yüzyılı blues, gospel, caz ve doğaçlamayla birbirine bağlıyor.
Avrupa serbest caz akımının öncülerinden olan İsviçreli caz piyanisti Irene Schweizer, Şubat 1986’da Zürih’te gerçekleşen ve bu yıl yayımlanan canlı performansının kaydı ile avangardlıkta gidilecek yolların tükenmez olduğunu söylüyor.
Kind of Grunge, cazı anlamanın yolunun “ne”den değil, “nasıl”dan geçtiğini gösteren bir albüm. Cazın ne kadar geniş bir ifade alanına sahip olduğunu ustalıkla ortaya koyuyor. Ama bana kalırsa albümün asıl başarısı şurada: Güzel müzik, iyi müzisyenlerin elinde türlerin içine sıkışmak zorunda kalmıyor.
Dolly Parton’ın sarı perukları, taşlı elbiseleri ve meşhur memeleri yalnızca country tarihine değil, hiç hesapta yokken bilim tarihine de karıştı. Bir koyunun meme hücresinde başlayan deney, iki Dolly’nin kader fikrine kafa tutan tuhaf, komik ve güzel hikâyesine dönüştü.
Ringo Starr’ın oğlu olarak başladığı ses yolculuğunda en zor koltuklardan birine, Keith Moon’un koltuğuna oturdu, The Who’nun yaklaşık otuz yıllık hikâyesinin parçası oldu ve bütün bunların içinden Zak Starkey olarak çıkmayı başardı. Şimdi ise başkalarının büyük hikâyelerinin içinde yer almaktan biraz uzaklaşıp kendi hikâyesini yazıyor.
Porter Wagoner’ın yanında, “Jolene”in ilk gitar cümlesinde, “Coat of Many Colors”daki küçük kızın hikâyesinde, Linda Ronstadt ve Emmylou Harris’in arasında, “9 to 5”ın ritminde, bir rock şarkısının içinde ya da elinde bir çocuk kitabıyla… Dolly Parton.
Bir müzisyenin yıllar boyunca kendisine eşlik eden kimliğini bir kenara bırakıp, çok daha eski bir yerine geri dönmesi. Flea için bu yer caz ve trompet. Benim içinse Honora, sevdiğim bir müzisyenin başka bir enstrümanda neler yapabileceğini görmekten çok, iyi bir müzisyenin hiçbir zaman tek bir enstrümanla tanımlanamayacağını hatırlatan bir albüm oldu.
Motown genç Amerika’nın sesiydi. Atlantic müziği dünyaya taşıyan büyük köprüydü. Stax soul’un kalbinin attığı yerdi. Sun Records ise hepsinden önce kapısını açık bırakan küçük bir odaydı. Bir kamyon şoförü, bir mahkûm, bir pamuk işçisi ya da tanınmayan bir blues müzisyeni o kapıdan içeri girebilir ve birkaç dakika sonra dünyayı değiştirecek bir ses çıkarabilirdi.
Joseph Tawadros’un udu, Yacouba Sissoko’nun korası ve James Tawadros’un perküsyonları, Jack DeJohnette’nin son dönem kayıtlarından birinde buluşuyor. “Conversations with Jack”, farklı müzikal coğrafyaların doğaçlamayla birbirine açıldığı, yıllara yayılan bir dostluğun son ve çok özel sohbeti.
Miles Davis, 26 Mayıs 1926’da, John Coltrane ise 23 Eylül 1926’da doğmuştu; 2026 başından bu yana, doğumlarının yüzüncü yılını kutlayan albümler yayımlanmaya, konserler verilmeye devam ediyor. Biz de şenliğe katılıyor ve Miles@100 ve Coltrane@100 vesilesiyle yayımlanan albümleri tanıtıyoruz.
İtalyan piyanist, besteci ve vokalist Joe De Gregorio, cazın köklerinden yola çıkıp New York, Los Angeles ve Paris arasında sınırları aşan bir yolculuk kuruyor. The Opening ise bu uzun hikâyenin kapısını aralıyor.
Youtube’a yüklenen bir videodaki İlhan Şeşen ve Nikiforos Metaxas tartışmasından hareket eden Bülent Seyitdanlıoğlu, sanat ve siyaset ilişkisini irdeliyor, siyasi ve toplumsal gerçeklikle sanatsal karar arasındaki çizginin nerede çizilmesi gerektiğini tartışıyor.
James Carter Organ Quartet, 3 Ekim’de, “Coltrane – A Centennial Supreme” projesi ile 36. Akbank Caz Festivali sahnesine çıkacak; kendinin ve döneminin sesini Coltrane ses(ler)iyle birleştirip, onları aynı anda ve birbiri ardına duyuracak.
Efsanevi piyanist ve besteci Bill Evans 16 Ağustos 1929 tarihinde doğmuştu. Mine Gürevin, Evans’ın doğum gününü vesile etti, piyanistin yaşamının son aylarını inceledi.
Önce “Talkin to the Trees”, ardından Avrupa ve Kuzey Amerika’ya uzanan turne ve bu konserlerden derlenen “As Time Explodes”, şimdi de “Second Song”. Neil Young ve The Chrome Hearts ortaklığının yeni albümü 18 Eylül’de yayımlanıyor. Bülent Seyitdanlıoğlu, albümden çıkan tekli vesilesiyle Neil Young müziğiyle ilişkisini anlatıyor.
Besteci, piyanist Ayşe Tütüncü, çocukluk yıllarından bugüne uzanan kariyerini, Mozaik dönemini, farklı müzik geleneklerini buluşturan bestecilik yaklaşımını ve müziğinde geçmiş ile bugün arasında kurduğu yaratıcı bağı anlattı.
Türkiye’de cazın gelişim hikâyesi anlatılırken adı mutlaka anılması gereken isimlerden biri Şenova Ülker. Çocukluk yıllarından bugüne uzanan müzik serüveni, ustaları, cazın Türkiye’deki dönüşümü ve müziğin ona hâlâ her gün öğrettiği yeni şeyler…
Hikâyelerin güzel tarafı da bu değil mi? Bir plakçı dükkanında başlıyorlar… Bir radyo programına dönüşüyorlar… Sonra bir yazıya… Bazen de bir çizgi romana… Benim hikayem ise Ankara’da, Tunalı Hilmi Caddesi’nde Recep Kerim Öztürk’ün söylediği tek bir cümleyle başladı: “Sana göre bir Bob Dylan bootlegi var”.
Motown yıldızlar yaratmayı kurumsallaştırmıştı. Atlantic, farklı müzik dünyalarını bir araya getiren büyük bir köprü kurmuştu. Stax ise bir odadaki insanların birbirlerini gerçekten dinlediklerinde nasıl bir ses yaratabileceklerini gösterdi. Onun müziği kusursuzluğa değil, temasa dayanıyordu.
Mert Çakırcalı bir süredir aralarında dolaştığı tekinsiz albümleri sıralıyor, notaları notlara, sesleri kelimelere tercüme ediyor. Bu fasılın konukları David Bowie, Graham Collier, Koto Ensemble of the Ikuta School ve James Carter.
Dear Mr. Bennett, Tony Bennett’in mirasını geçmişe emanet etmek yerine onu bugünün içinde yeniden dolaşıma sokuyor. Bennett’in repertuvarı Pizzarelli’nin yorumuyla ve müzikal diliyle tazeleniyor, yeni bir renk kazanıyor.
Kartallar uçmadan önce, Los Angeles’ın güneşli tepelerinde aynı şarkıları paylaşan, aynı sahnelerde buluşan ve birbirlerinin şarkına dokunan bir kuşak vardı. Eagles’ın hikayesi de işte orada başladı.
Ambrose Akinmusire ve Mary Halvorson, Nonesuch Records etiketli Slo-Mo Neon Luminate Hoverings isimli albümde birlikteler. Albümün Prelude in the Ash isimli ilk parçasında nadiren hoşlandığım bir nağmeli trompet var. Etnik ya da oryantal bir altyapı ve atmosfer olmadığında iyi tınladığını düşünmüyorum çünkü bir temele oturmuyor ve gerekçesiz/yersiz hissettiriyor. Müzikal bir aksan değil de fazlalık ve süs oluyor. Yine de melodi güçlü. Çağdaş santimantalizmiyle içine çekiyor. This Vivid’de Halvorson’ın glitch efektli çalımı dikkat çekiyor. Ve sanki bir düğmeye bastıkça komik vokal efektler devreye girip parçanın mizahi akıbetine destek çıkıyor. Nice to meet you again for the first time’da trompet helyumlaşıyor, gıcırtılı bir kapıya dönüşüyor
Ahmet Kaya, Ankara Müzik ve Güzel Sanatlar Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi, Caz ve Popüler Müzik Ana Sanat Dalı Başkanı Şinasi Celayiroğlu ile müzikal yaşamı, hedefleri ve akademik çalışmaları hakkında konuştu.
Türk cazının en özgün trompet seslerinden İmer Demirer ile çocukluk yıllarından konservatuvara, TRT Caz Orkestrası’ndan Evergreen albümüne, Miles Davis etkisinden “10 Usta 10 Albüm” projesine uzanan uzun bir yolculuğu konuştuk.