PLEASE SCROLL DOWN for English version of George Garzone: Theme for Good Friends ( Jojo Records 2026)
Cazın kuşaktan kuşağa aktarılabilmesinin tek anahtarı müzik eğitimi. New England Conservatory ve Berklee’deki tecrübeleriyle George Garzone, modern tenor saksofonun son elli yılına bakıldığında, yetiştirdiği müzisyenlerle hikâyenin merkezinde yer alan isimlerden biri olduğu görülüyor. Joshua Redman‘dan Mark Turner‘a, Donny McCaslin‘den Chris Cheek‘e kadar sayısız saksofoncunun yolunun elli yıldır Berklee’daki George Garzone’un ustalık sınıfından geçmiş olması tesadüf değil. Ayrıca pek çok saksofoncunun idolü Michael Brecker, “saksafonun ustası ben değilim, George Garzone’dur.” sözüyle de ustanın hakkını teslim etmiş.
11 Eylül’de Jojo Records etiketiyle yayımlanacak Themes For Good Friends albümünde Garzone’a Randy Brecker, Luis Perdomo, Santi Debriano ve Jeff “Tain” Watts eşlik ediyor. Beş ismin ortak noktası oldukça tecrübeli olmaları ve cazın farklı dönemlerine tanıklık etmiş olmaları. Bu nedenle albüm boyunca duyulan şey bir “all-star” gösterişinden çok, yıllar içinde birlikte oluşturulmuş bir müzikal güven duygusu. 10-11 yaşlarında Stan Getz’in müziğiyle değişen hayatını caza doğru evrilten ustaların ustası George Garzone ve ömrü boyunca oluşturduğu müzikal birikiminin ve dostluklarının kayıt altına alınması.
Bu kayıt, tesadüfi bir ilham anının ardından ortaya çıktı. New York’taki bir kulüp performansından tamamen büyülenmiş bir şekilde ayrılan kaliteli albümlere ev sahipliği yapan Jojo Records yapımcısı Simon Belelty, Garzone’un müzikal işçiliğine ve sanatına layık bir kayıt seansı düzenlemek için Debriano ile konuştu. Debriano ve Garzone, 1970 civarında Boston’da öğrenciyken tanışmış ve kariyerleri boyunca aynı sahneyi paylaşmışlardı. Garzone önderliğinki Debriano, Brecker, Perdomo ve Watts’tan oluşan bir beşli, kayıt fikrine çok sevinmişti. Her biri birer caz kültürü mirası olan bu ekibin bir kayıt gerçekleştirebilmesi gerçekten çok güzel.
Albümün açılışındaki John Coltrane’in çok genç yaşta hayatını kaybeden altocu Ernie Henry’in anısına bestelediği “Theme For Ernie” baladı sade ve dokunaklı bir şekilde icra ediliyor. Luis Perdomo ile aralarındaki geniş müzikal diyaloğu belgeleyen piyano ve saksafon duo performansı Garzone’un öncülere selamı niteliğinde. Bir yanda yıllardır “yüce varlık” olarak tanımladığı Coltrane, diğer yanda çocuk yaşta tenor saksofona yönelmesini sağlayan Stan Getz. İki büyük etkinin izleri tek Garzone’un nefesinde buluşuyor.
Ardından gelen Archie Shepp imzalı “U-Jaama” ise grubun kolektif enerjisini ortaya çıkarıyor. Jeff “Tain” Watts’ın güçlü davul dili, Randy Brecker’ın yılların deneyimiyle şekillenmiş fırtınalı trompet sesi ve Santi Debriano’nun kararlı ritmik zemini Garzone’un doğaçlamalarına geniş bir hareket alanı açıyor.
“It Will Happen to You“, Garzone’nin aranjörlükteki başarısını sergiliyor. Jimmy Van Heusen‘in çok uğranan klasiğinin armonik çerçevesi üzerine inşa edilen parça, tanıdık materyali neşeli bir modern swing parçasına dönüştürüyor. Randy Brecker, sıcaklık ve yaratıcılıkla dolu bir trompet performansı sergilerken, Perdomo coşkulu bir piyano solosuyla katkıda bulunuyor ve parça, Debriano ve Watts arasındaki canlı bir diyalogla sona eriyor. Parçanın en değerli anları hiç şüphesiz Garzone’un akıl dolu sololarında saklı.
Albümün merkezinde ise dostluklar var. Debriano’nun “Ripty-Boom” bestesinde de, Garzone’un Michael Brecker anısına yazdığı “To Michael Brecker“da da bunu hissediyoruz. Özellikle Michael Brecker’ın ismini taşıyan parça albümün duygusal zirvesi. Tekrarlarla yaratılan meditatif hava parçayı bir ağıta döndürüyor. Brecker’ı keskin saksofon sololarla anması beklenirken Garzone burada alışılmış solo anlayışını terk ediyor. Randy Brecker ile birlikte tek tema etrafında dönen ve katman katman açılan bir hikâyeyi anlatmayı tercih ediyor. Sonuç, virtüözite gösterisinden çok ortak bir hatıranın müziğe dönüşmüş hâli.
Garzone’un Charles Mingus’a gönderme yaptığı “Mingus That I Knew” ve Jeff “Tain” Watts ile gerçekleştirdiği sıra dışı “Giant Steps” duosu ise albümün birbirine zıt sayılabilecek virtüözitesi ile keşif tutkusunu aynı kesişim kümesine alıyor. Berklee’de ellinci yılını kutlayan bir eğitmen olmasına rağmen Garzone her zaman yeni yollar arıyor, hâlâ risk alıyor ve hâlâ sorular soruyor. Soru sormayı bıraktığımız an, heyecanımızı kaybederiz.
Yeni George Garzone albümü Themes For Good Friends, emektar bir devin dostlarıyla birlikte elli yılı aşkın kariyerine rağmen üretkenliğini ve yaratıcılığını koruduğunu gösteren, kariyer özeti niteliğindeki güçlü bir buluşma. Umarım Garzone üretkenliği ile yeni nesil müzisyenlere örnek olur. Coltrane’in cesur çıkışlarını, Getz’in şiirsel lirizminden temel alarak kendi deneyimli sesinde buluşturan George Garzone, bu albümle modern tenor saksofon geleneğindeki ayrıcalıklı konumunu bir kez daha vurguluyor.
Turgay Yalçın’dan bir başka dev tenor saksofoncu Jerry Bergonzi portresi ise BURADA
George Garzone: Theme for Good Friends ( Jojo Records 2026)
Music education is the only key to passing jazz down from one generation to the next. Given his experiences at the New England Conservatory and Berklee, George Garzone stands out as one of the central figures in the story of the modern tenor saxophone over the past fifty years, thanks to the musicians he has mentored. It is no coincidence that the paths of countless saxophonists. From Joshua Redman to Mark Turner, and from Donny McCaslin to Chris Cheek. All have passed through George Garzone’s master class at Berklee over the past fifty years. Furthermore, Michael Brecker “an idol to many saxophonists” praised him when he says, “I am not the master of the saxophone; George Garzone is.” I don’t mean to compare the two titans, but yes, that’s really how it is.
“Themes For Good Friends” chronicles the life of George Garzone (the master of masters whose path toward jazz was shaped by Stan Getz’s music when he was 10–11 years old) and documents the musical legacy and friendships he cultivated throughout his life.
On the album, set to be released on September 11 via Jojo Records, Garzone is joined his forces with Randy Brecker, Luis Perdomo, Santi Debriano, and Jeff “Tain” Watts. What these five musicians have in common is their wealth of experience and the fact that they have witnessed different eras of jazz. As a result, what you hear throughout the album is less of an “all-star” showcase and more a sense of musical trust built up over the years.
This recording came about following a spontaneous moment of inspiration. Simon Belelty, founder and producer at Jojo Records “a jazz record label known for releasing high-quality albums” left a club performance in New York completely spellbound and spoke with Debriano about organizing a recording session worthy of Garzone’s musical craftsmanship and his artistry. Debriano and Garzone had met while they were students in Boston around 1970 and had shared the stage throughout their careers. The quintet led by Garzone and featuring Debriano, Brecker, Perdomo, and Watts was thrilled by the idea of recording. It’s truly wonderful that this group, each member a living legacy of jazz culture, was able to make a recording.
The album opens with “Theme for Ernie,” a ballad composed by John Coltrane in memory of alto saxophonist Ernie Henry, who died at a very young age, performed in a simple and touching manner. The piano and saxophone duo performance, which documents the rich musical dialogue between Garzone and Luis Perdomo, serves as Garzone’s tribute to his musical forebears. On one hand is Coltrane, whom he has long described as a “divine being”; on the other is Stan Getz, who inspired him to take up the tenor saxophone as a child. The traces of these two major influences converge in Garzone’s very breath.
The following track, “U-Jaama” by Archie Shepp, showcases the group’s collective energy. Jeff “Tain” Watts’s powerful drumming, Randy Brecker’s stormy trumpet sound that he shaped by years of experience and Santi Debriano’s steady rhythmic foundation open up a wide scope for Garzone’s improvisations.
“It Will Happen to You” showcases Garzone’s prowess as an arranger. Built upon the harmonic framework of Jimmy Van Heusen’s well-loved classic piece transforms the familiar material into a cheerful modern swing number. Randy Brecker delivers a trumpet performance brimming with warmth and creativity, while Perdomo contributes an exuberant piano solo, and the track concludes with a lively dialogue between Debriano and Watts. The track’s most valuable moments are undoubtedly found in Garzone’s ingenious solos.
At the heart of the album are friendships. We feel this both in Debriano’s composition “Ripty-Boom” and in Garzone’s “To Michael Brecker,” written in memory of tenor titan Michael Brecker. The track named after Michael Brecker, in particular, is the emotional high point of the album. The meditative atmosphere created by the repetitions transforms the piece into a lament. While one might expect Garzone to honor Brecker with sharp saxophone solos, here he departs from the conventional approach to soloing. Instead, he chooses to tell a story alongside Randy Brecker that revolves around a single theme and unfolds layer by layer. The result is less a display of virtuosity and more the musical embodiment of a shared memory.
Garzone’s “Mingus That I Knew,” a reference to Charles Mingus, and his unconventional duet with Jeff “Tain” Watts, “Giant Steps,” bring together the album’s seemingly contradictory virtuosity and passion for exploration. Despite being a Berklee instructor celebrating his fiftieth year, Garzone is always seeking new paths, still taking risks, and still asking questions. The moment we stop asking questions, we lose our excitement.
George Garzone’s new album, “Themes For Good Friends”, is a powerful gathering that serves as a career retrospective of a veteran giant, alongside his friends, has maintained his productivity and creativity despite a career spanning more than fifty years. I hope Garzone’s productivity goes long way as an example to the next generation of musicians. By blending Coltrane’s bold innovations with Getz’s poetic lyricism through his own seasoned voice, George Garzone once again underscores his distinguished place in the modern tenor saxophone tradition with this album.
■
Burak Sülünbaz on Dark Blue Notes
More about Goerge Garzone HERE
