Read the review of Stephen Philip Harvey’s new album, Golden Hour, in English here.
Hidden Cinema Records tarafından yayımlanan Golden Hour, saksafoncu, besteci Stephen Philip Harvey’in dokuzuncu, grubu SPH+2’nin ikinci albümü. ABD’nin Saint Michaels şehrindeki Lyon Rum şirketinin tadım merkezinde, Golden Hour Rum Room‘da canlı olarak kaydedilmiş. Piyano ya da gitar gibi bir akort enstrumanın olmadığı saksofon üçlüsü geleneğini sürdüren albüm, biri hariç orijinal bestelerden oluşuyor. Malumunuz, cazın anıtsal ismi Sonny Rollins’in 1956’da Village Vanguard’da verdiği konserden sonra, neredeyse istisnasız her saksofoncu, bu formatta çalmış, kaydetmiş, albüm yayınlamıştır. Stephen Philip Harvey, saksofoncular açısından bir çeşit sınama olarak kabul gören bu formatın sağladığı özgürlüğü, bireysel yeteneklerini öne çıkarmaktan imtina etmeden, üçlünün kolektif etkileşimini sergilemesine olanak sağlayacak şekilde kullanıyor.
Uzun süredir birlikte çalan SPH+2, karmaşık ile basitin güzel bir birleşimi diye tarif edilebilecek Harvey bestelerini kusursuz akıcılıkta icra ediyorlar. Steve Arnold (bas) ve Jordon Stanley (davul), her liderin yanında görmeyi isteyeceği türden müzisyenler; birbirlerini dikkatlice dinlemekle ve cevaplamakla yetinmiyorlar, armonik ve ritmik açıdan lideri yönlendirecek şekilde cesur adımlar atıyorlar. Çaldıkları her nota, müziğin serbestçe akmasına hizmet ediyor. Öte yandan Harvey, hayli özgün bir tınıya ve melodik doğaçlama tarzına sahip bir saksofoncu. Ustaca tavır segiliyor; çalgısına olan hakimiyetinin büyüsüne kapılmadan, etkileyici yeteneğini öykünün özünü dinleyicisine ulaştırmak için kullanıyor. Anlaşılır kelimelerden oluşan ancak ritmik açıdan etkileyici cümleler kuruyor, bir bütün halinde anlatısı dinleyiciye, doygunluk veriyor.
Bas ve davulun inşaa ettiği groove üzerinde yükselen Won’t You Take Me, dinleyicisini ilk anda içine çekiyor; her yeni kıtada deseni renklendiriyor, yoğunluğu arttırıyor. Harvey ise kendisine sağlanan bu sağlam temelin üzerine kendinden emin bir tavırla çalıyor. Adını çaldıkları salondan alan Golden Hour, üçlünün kendilerini telaşsızca ifade etmelerine olanak tanıyan enfes bir balad. İçten içe ağır ağır yanan bir tuğla harmanı misali, aktıkça dönüşüyor, piştikçe sertleşiyor, toklaşıyor. Albümün yegâne standardı -Henry Mancini imzalı ölümsüz şarkı- Days of Wine and Roses, armonik zenginliğiyle, Harvey’nin başarılı doğaçlamasına zemin hazırlıyor. Mahogany & Glass‘da Harvey, efkarlı melodiyi çaldıktan sonra sahneyi kontrabasa bırakıyor, ikilinin muhabbeti koyulaşıp Hasta Siempre’ye uzanıyor. Albümü kapatan Dark Rum, Lyon Rum firmasının en önemli ürünü; SPH+2 üyeleri arasındaki etkileşim zirveye çıkıyor, davulun şık solosu ile zaten ritmin cazibesine kapılmış seyirciyi coşturuyor.
Golden Hour, ana akım cazın, usta ellerde eriştiği mükemmeliyet seviyesinin belgesi. Stephen Philip Harvey adını kaydetmenizi, ola ki denk gelirseniz, canlı izleme şansını ıskalamamanızı hararetle öneririm.
■
Turgay Yalçın’ın Dark Blue Notes’daki yazıları
Dark Blue Notes’da Vitrin
Stephen Philip Harvey official website
■
Stephen Philip Harvey – Golden Hour (2026 Hidden Cinema Records)
Released by Hidden Cinema Records, Golden Hour is saxophonist and composer Stephen Philip Harvey’s ninth album and the second by his group, SPH+2. It was recorded live at the Golden Hour Rum Room, the tasting center of the Lyon Rum Company in Saint Michaels, USA. Continuing the tradition of the saxophone trio—which features no chordal instruments such as piano or guitar—the album consists entirely of original compositions, with one exception. As you know, following the 1956 concert by jazz legend Sonny Rollins at the Village Vanguard, virtually every saxophonist has performed, recorded, and released albums in this tradition. Stephen Philip Harvey utilizes the freedom afforded by this format—which is regarded as a sort of test for saxophonists—in a way that allows the trio to showcase their collective interaction without shying away from highlighting their individual talents.
SPH+2, who have been playing together for a long time, perform Harvey’s compositions—which can be described as a beautiful blend of the complex and the simple—with flawless fluidity. Steve Arnold (bass) and Jordon Stanley (drums) are the kind of musicians any bandleader would want by their side; they do not merely listen carefully to and respond to one another, but take bold steps to guide the leader harmonically and rhythmically. Every note they play serves to let the music flow freely. Harvey, on the other hand, is a saxophonist with a highly distinctive tone and a melodic improvisational style. He displays masterful poise; without getting lost in the magic of his mastery over the instrument, he uses his impressive talent to convey the essence of the story to the listener. He constructs phrases made up of simple words yet rhythmically compelling, and the narrative as a whole provides the listener with a sense of fulfillment.
Rising above the groove built by the bass and drums, “Won’t You Take Me” draws the listener in from the very first moment; with each new verse, it adds color to the pattern and intensifies the atmosphere. Harvey plays with confidence atop this solid foundation. “Golden Hour,” named after the venue where they performed it, is a exquisite ballad that allows the trio to express themselves effortlessly. Like a brick kiln burning slowly from within, it transforms as it flows, hardening and maturing as it simmers. The album’s sole standard—the timeless song by Henry Mancini, “Days of Wine and Roses”—sets the stage for Harvey’s impressive improvisation with its harmonic richness. On “Mahogany & Glass,” after playing the wistful melody, Harvey hands the stage over to the double bass, and the duo’s rapport deepens, extending into “Hasta Siempre.” “Dark Rum,” the album’s closing track—named after Lyon Rum’s flagship product—sees the interaction among the SPH+2 members reach its peak, with the drummer’s stylish solo further energizing an audience already captivated by the rhythm’s allure.
Golden Hour is a testament to the level of perfection that mainstream jazz can achieve in the hands of masters. I strongly recommend that you make a note of the name Stephen Philip Harvey—and if you ever have the chance, don’t miss the opportunity to see him perform live.
■
