Portre

Ve, ve, ve!…Gelelim sadede. Dikkat! Dikkat!… Hanımlar beyler, merdivenden kayanlar, kaytan bıyıklı, sırma saçlı, al yanaklı, bal dudaklı, yüce yürekli, alçak gönüllü Dark Blue Notes okuyucuları işte karşınızda Kuhn Fu! Groningen’de konservatuar öğrencisi iken tanışan Kuhn Fu üyeleri, 2012 sonbaharında bu tatlı grubu kurdular. İlk konserlerini de Kasim 2012 tarihinde verdiler. Bu yıl onuncu yıllarını kutluyorlar. Yaptıkları müziği kendileri, paranoyak, progresif, punk caz olarak nitelendiriyorlar.

Bir yerden bir yere yürümek, üstelik de bunun herhangi bir noktaya varmak amacıyla yapmamak muhtemelen bu eylemin en güzel yanı olsa gerek. Her yerin kapalı olduğu pandemi döneminde günde ortalama 15-20 kilometre yürüyüş yapan biri olarak bu kendime dönük seyahatimde pek çok sesli kitap, podcast yayını bana yoldaşlık etmişti. Ancak özellikle bir isim var ki ona büyükçe bir parantez açmam gerekiyor, Ludovico Einaudi.

Son iki yıldır Chet’e özel hayatında destek olmaya çalışıyorum. Şarkıları ne kadar güzel, icrası ne kadar yanık olursa olsun, acı bir gerçek var. Chet sahne dışında, söylemeyi sevdiği balladlarda benimsediği tavırlardan tamamen farklı tavırlar sergiliyor. Chet daimi bir sorumlulukla yüzleşmekten hep uzak. Doğan ve doğacak olan çocukları için üzülüyorum.

Judith Hill ten renginin onu bağladığı köklerinin, soyadını aldığı ebeveynlerinin ve en önemlisi yaşadığı zamanın müziğinin, bazen toplamını, bazen de bileşkesini yapıyor. 11 Kasım Cuma akşamı Cemal Reşit Rey Konser Salonu’ndaki konsere gideceklere, şüphe duymadan söyleyeceğim net özet şudur: Hatasız çalan bir gruptan ve muhteşem vokale sahip bir müzisyenden iyi müzik dinleyeceksiniz; eğleceneksiniz ve konserden gülümseyerek çıkacaksınız!

Röportaj

Görüş

Youtube’a yüklenen bir videodaki İlhan Şeşen ve Nikiforos Metaxas tartışmasından hareket eden Bülent Seyitdanlıoğlu, sanat ve siyaset ilişkisini irdeliyor, siyasi ve toplumsal gerçeklikle sanatsal karar arasındaki çizginin nerede çizilmesi gerektiğini tartışıyor.

Müzikte zamanında “hayat budur”u görmüş, fakat bu savın işaret ettiği boşluğu anlayıp ondan vazgeçmiş ve şimdi kimsenin ilgilenmediği deneyler yapan Reykjavik’li bir opera bestecisi olarak yaşayan Ahmet Güntan, Ahmet abi belki de yakın zaman sonra müziğin mutsuzların arkadaşı olmaktansa mutsuzluğunun kaçınılmazlığıyla mutlu olanların mutluluğunun eşlikçilerinden biri olduğunu ifade eder.

Cazın başkenti New York. Bir caz müzisyeninin gözünden kentin hatıraları, ritmi, melodisi, müziği ve kulüpleri: Barbayeux, Jazz Cultural, Village Vanguard, Smalls Jazz Club, Blue Note, Mezzrow, iBeam Brooklyn, Perelman Performing Arts Center.