Vitrin

Bir tarafta baba ve oğul: Steve Howe ve Dylan Howe. Öte tarafta rock müziğin iki dev ismi: Bob Dylan ve David Bowie. Bülent Seyitdanlıoğlu, bu isimler yan yana gelince ortaya çıkan müziği yazdı.

1996 tarihli George Michael albümü Older, sevdiği insanı kaybetmenin, kabullenmenin, yalnızlığın ve endişelerin somut bir kedere dönüştüğü bir albüm. Aslında koleksiyon demek daha doğru olur; albüm bu tanımı hak ediyor.

10. Yıl A, bir yıldönümünü işaretlemekten çok, sahnede geçen yılların bıraktığı izi kayda alan bir durak. Ediz Hafızoğlu liderliğindeki Nazdrave, zamanı albüm formunda düşünmeye devam ediyor. 

Portre

Charles Mingus: Kontrbasının tellerine yalnızlığını saran, öfkesini notalara döken, kadınlara şiir yazan, çocuklara bağıran, kendine ağlayan, ama en çok da seven bir adamdı. Bir devdi. Kırılgan bir dev…

Burak Sülünbaz, Chuck Mangione’un vefatının ardından hatıra defterinin kapağını araladı ve müzisyenin hayat hikayesini özetledi.

Bir kuşağın bastırılmış öfkesini müzikle haykıran asi gençten eğlence sektörünün çılgın rock yıldızına, Ozzy Osbourne portresi. Ölümünün ardından Ahmet Kaya yazdı.

Röportaj

Görüş

Günümüzde müzik dinlenen değil işitilen, hatta çoğu zaman maruz kalınan birtakım seslerden ibaret. Görüntüye eklenebildiği ölçüde kullanışlı, işimizi gördüğü, günlük eğlence ihtiyacımızı karşıladığı oranda değerli. Herkes için değilse de toplumun geneli için durum tam olarak böyle. Uğur Küçükkaplan, yaşamdan beslenmeyen, dolayısıyla yaşamın doğallığını, canlılığını, heyecanını ve çeşitliliğini yansıtamayan müzikler çağını yazdı.

Fatmagül’ün Yengesi, yazı dizisinin onuncusunda orta Barok dönemine geçiyor, bir teknik ve bir stil olarak bel canto’yu anlatıyor.