Something Tomorrow, Enrico Pieranunzi’nin, Danimarkalı plak şirketi Storyville Records‘dan mayıs ayında çıkan yeni trio albümü. Piyaniste, basta Danimarkalı Thomas Fonnesbæk ve davulda Fransız André Ceccarelli olmak üzere, kendisi gibi Avrupa cazının yıldızı hüviyetini haiz iki usta müzisyen eşlik ediyor.

Lay Lady Lay, popüler müzik tarihinin en güzel aşk şarkılarından biri; Bob Dylan’ın 1969 tarihli Nashville Skyline albümünün ikinci yüzünü açıyor. Belirtelim bu albüm Dylan’ın en çok satan albümleri arasında.

Acaba sürekli devrim yaklaşımından sıkılmış olabilir miyiz? Ya da bu çılgınca devinimden ara sıra da olsa uzaklaşmayı mı özledik? Sıçramalarla ilerlemenin yaşamlarımıza beklendiği ölçüde iyilik getirmediğinin farkına varıp, bazı şeylerin fazla değişmeden kalmasını mı arzuluyoruz? Ya da virtüözitenin genişlettiği sınırlarda da olsa eskiyi mi özlüyoruz? Belki de insanın enstrumanında eriştiği imkansıza yakın ustalığa şaşırmayı. Bilmiyorum.

Bir sarmaşık gibi günlerimize dolanmıştı müzik. Her caz parçasını dinlediğimizde hücrelerimizde kimyamızı bozan akorların dolaştığını hissediyorduk. Böyle yaşayabilir ve bu şekilde ölebilirdik. Bazen ruhumuz canlanıyor bazen de derinlerde bir kederle baş başa kalıyorduk. Zaten kaya gibi “Rock” müziği vardı hayatımızda. Her zaman olduğu gibi çok az kişiydik. Sevdiğimiz film kahramanlarını izlercesine mutlu ediyordu cazın varlığı bizleri. Anlamadan dinliyor, içindeki cevheri fark ediyor ama yüzük taşı olarak bir türlü parmağımızda görmeyi beceremiyorduk.