Planlı ama içgüdüsel, düşünülmüş ama ruhla savrulmuş. Eric Dolphy böyle bir müzisyendi. O, cazın sesi değil, ruhuydu. Ne anlattığını duyabilmek için de kulak değil, yürek gerekiyordu.
Yazar: Mine Gürevin
Mine Gürevin
Yeme içme kültürüne düşkün bir matematikçi. Fermantasyon etkisinde müzik yazıları üretmeyi seviyor.
Veronica Swift, cazın kadim ruhunu, Led Zeppelin’den Puccini’ye, Broadway’den Harlem gecelerine taşıyan bir vokalist. Gerçeklik, mizah, hüzün, direniş, merhamet; hepsi bir arada.
Mine Gürevin, Anadolu Rock akımının doğuşunda yer almış, Kurtalan Ekspres üyesi olarak Barış Manço ile de çalışmış usta müzisyeni yazdı: Ohannes Kemer.
Iron Maiden, Eddie the Head ve görsel bir metal destanı. Derek Riggs, Mark Wilkinson ve Melvyn Grant. Değişen tasarımcılarla birlikte grubun albüm kapaklarındaki değişimin öyküsü.
Etta James ve mirası. Mine Gürevin konuyu eşeleyip soruyor: “Bir sanatçının gerçek mirası nedir? Serveti mi, sesi mi, yoksa yaşadığı hayat mı?”
Bir tanığın ağzından, tüm içtenliğiyle Agharta: Miles Davis’in Elektrikli Kehaneti. Bu Ne Cazdı, Ne Funk… Bu Bir Distopyaydı!
Dünyanın acısını, umudunu ve ritmini siyah-beyaz karelerle anlattı. Sebastião Salgado, sessiz melodilerin bestecisi olarak aramızdan ayrıldı.
Guns N’ Roses İstanbul’da: “Rocket Queen sadece bir şarkı değil, grubun karanlık, tutkulu ve çılgın doğasının bir özeti.”
David Bowie’nin Ziggy Stardust’a veda ettiği gece, bir fotoğraf karesi sessizce tarih yazdı. Üç yıldız, Lou Reed, Mick Jagger ve David Bowie bir masanın etrafında başlarını birbirine yaslayıp, kalpten gülümsüyorlardı. O an, müzikten, dostluktan, bir devrin alter egosundan ölümsüzlük hikâyesi doğdu.
Mine Gürevin, ‘İstanbullu’ Jef Giansily ile yeni yayınlanan Insight albümünün tasarı ve kayıt sürecini konuştu.
