Sting ve Il Palagio: Bu bir ünlü şarapçılığı hikâyesi değil. Bu, saniyelerle yaşayan bir adamın yıllarla düşünmeyi öğrenmesinin kaydı.
Yazar: Mine Gürevin
Mine Gürevin
Yeme içme kültürüne düşkün bir matematikçi. Fermantasyon etkisinde müzik yazıları üretmeyi seviyor.
10. Yıl A, bir yıldönümünü işaretlemekten çok, sahnede geçen yılların bıraktığı izi kayda alan bir durak. Ediz Hafızoğlu liderliğindeki Nazdrave, zamanı albüm formunda düşünmeye devam ediyor.
ECM Records’un ilk nefesi. 1969’da sessizlik, sadelik ve içsel özgürlük; Free at Last modern cazın yönünü değiştirdi. Waldron, Avrupa’da sadece yeniden çalmadı, yeniden var oldu.
Volkan Öktem, Alp Ersönmez ve Çağrı Sertel, 23 Ocak’ta yayımlanan albümleri ÜÇ üzerine Mine Gürevin ile konuştular.
Rock müzikteki ‘27’ler Kulübü’ ne kadar gürültülüyse, cazın ‘33’ler kulübü’ o kadar sessizdir. Paul Chambers, gürültüsüz bir trajedinin içinden geçerek zamanı notalarla çizen o adamlardan biriydi.
İstanbul’u bir şarkı değil, bir ritim ve topografi olarak okuyan İlhan Erşahin ve İstanbul Sessions, yeni albüm “Mahalle” ile kenti melodiden çıkarıp akustiğe, tarihten şimdiye taşıyor.
John Coltrane Quartet ve A Love Supreme: Kabul, karar, arayış ve mezmur. Kusursuz ve kutsal bir müzik duası. Spiritüel cazın doruğu.
Bir kontrbas, bir akordeon, bir aile hikâyesi… Yeni Kağan Yıldız albümü Melodies & Memories, müzisyenin köklerini modern cazla yeniden anlatıyor.
Sahne ışıkları söndüğünde James Hetfield için müzik bitmez; biçim değiştirir. Garajın loşluğunda gitar susar, çelik konuşur. Reclaimed Rust, kırıkların, kayıpların ve yeniden ayağa kalkmanın metalden yazılmış bir hayat defteridir.
Charles Bukowski’nin kalbinde kilitli tuttuğu mavi kuş, şiirden müziğe, oradan da tenimize sızıyor. Bu yazı, edebiyatın küfrüyle arzunun ritmi arasında dolaşan bir itiraf.
