For the review in English, please click here.
İyi çalınmış, kusursuz kaydedilmiş ve teknik olarak etkileyici albümler vardır. İlk anda hayranlık uyandırırlar. Zamanla hafızanın içinde yavaşça silinip giderler. Bir de daha ilk birkaç dakikada insana başka bir duygu bırakan kayıtlar vardır. Sanki stüdyoda bir aile hikâyesi, çocukluk sesleri, uzun yollar, hispanik melezlik duygusu, aşk, kaygı ve hayatın iç ritmi kaydediliyordur. Adıyla müstesna, yeni Altin Sencalar albümü Natural Rhythm albümü bu hisleri taşıyor. Sanatçı bu albümde kendi kimliğini, çocukluğunu, aile tarihini, kültürel köklerini ve son birkaç yılda değişen hayatını müziğin içine tamamen bırakıyor.
15 Mayıs 2026 tarihinde, Posi-Tone Records etiketiyle yayımlanan olan Natural Rhythm, Sencalar’ın lider olarak yayımladığı yedinci albüm. Hissiyat olarak bakıldığında sanki ilk kez tam anlamıyla “kendi sesiyle” konuştuğu kayıt gibi duruyor. Çünkü albüm boyunca hissedilen, hayatın içinden gelen organik bir ritim.
Sencalar’ın hikâyesi başlı başına ilginç. 1994 yılında California’nın Fremont kentinde doğuyor ama esas olarak Texas’ın Temple şehrinde büyüyor. Annesi Meksikalı, babası Türk. Fakat kendisi bunu özellikle vurguluyor: “Ben daha çok ailemin Hispanik tarafıyla büyüdüm.”
Bu detay aslında albümün bütün ruhunu açıklıyor. Çünkü Natural Rhythm’de duyulan çocukluğundan beri kulağında dolaşan sesler. Dedesi onu okuldan alırken arabada Tejano çalıyor. Bazen Norteño, bazen Banda, bazen mariachi melodileri duyuluyor. O yıllarda belki kimse bunun ileride New York caz sahnesinde dikkat çeken bir tromboncunun müzikal omurgasına dönüşeceğini düşünmüyordu ama bugün dönüp baktığında Sencalar’ın müziğinin ana damarının bu şekilde oradan aktığı hissediliyor.
Aslında trombonun Latin müziğindeki rolüne bakışı bile bu yüzden farklı. 12 yaşındayken karşısına çıkan, trokmpetçi Brian Lynch’in Simpático albümü onun için büyük bir kırılma yaratıyor. O ana kadar trombonu çoğu zaman arka planda duran bir enstrüman gibi görüyor. O albümle birlikte esasen şunu fark ediyor: “Tromboncu müziğe sadece destek olmak zorunda değil. Ana karakter de olabilir.”
Bu fikir bugün hâlâ onun bütün müzikal yaklaşımını belirliyor. Sencalar’ın trombon tonu gerçekten sürekli konuşuyor gibi. Zaman zaman sertleşiyor, zaman zaman salsa orkestralarındaki gibi dans ediyor, bazen de neredeyse bir vokalist gibi romantikleşiyor. Modern cazın teknik dünyasıyla Latin müziğin fiziksel enerjisini aynı anda taşıyabilmesi onu ilginç yapan temel elementlerden biri.
Zaten son birkaç yılda Amerikan caz çevresinde dikkat çekmesinin sebebi de biraz bu oldu. Christian McBride, David Sanborn, Michael Bublé, Dee Dee Bridgewater gibi isimlerle çalıştı. The Temptations ve The Four Tops turnelerinde yer aldı. Tüm bunların arasında en önemli kararlardan biri, Texas’taki daha güvenli akademik hayatı bırakıp New York’a taşınması oldu.
Bu hikâyenin güzel tarafı ise şu: New York’taki evinin kontratını imzaladıktan birkaç saat sonra Michael Bublé turnesi için teklif alıyor. Sanki şehir ona “doğru yerdesin” diyor. Sonrasında da kariyeri hızla genişliyor. Bugün hem aktif bir konser müzisyeni, hem de akademisyen olarak çalışıyor.
Natural Rhythm, aynı zamanda hayatındaki büyük değişimlerin kaydı. 2024’te oğlu John Altin Sencalar doğuyor. İlk yılında iki ameliyat geçiriyor. Ardından 2026’da kızı Lucia Ophelia dünyaya geliyor. Bir yandan aile hayatı, bir yandan akademik sorumluluklar, bir yandan New York caz sahnesinin temposu…
Bütün bunların ortasında Sencalar sürekli şu soruyla uğraşıyor:“İnsanın kendi doğal ritmi nedir?” Albümün adı biraz da buradan geliyor zaten. Gerçekten de kayıt boyunca hissedilen tam olarak “doğal akış.” Albüm son derece kompleks fikirlerle dolu olmasına rağmen, kendini akademik bir egzersiz gibi hissettirmiyor. Tam tersine, sürekli hareket eden, salınan, fiziksel bir müzik duyuluyor. Sencalar bunu özellikle istiyor zaten: “Dans hissi benim için çok önemliydi.”
Albümdeki Latin etkileri sadece ritmik süsler olarak kullanılmıyor. İçinde Meksika Corrido müziği var, Puerto Rico Plena ritimleri var, Guajira var, Calypso var, Bolero var, Afro-Küba 6/8 yapıları var, Salsa var. Hepsi modern caz armonileriyle birleşiyor.
Albümün en heyecan verici taraflarından biri de klasik caz repertuvarına yaklaşımı. Mesela Wayne Shorter’ın “One by One” bestesi burada Küba Guajira’sına dönüşüyor. Sencalar’a göre hard bop dönemi zaten Latin ritimlerinin caz içine güçlü biçimde girmeye başladığı ilk büyük dönemlerden biri. Bu yüzden parçayı yeniden kurarken Art Blakey sertliğini tamamen kaybetmeden içine Karayip akışı yerleştiriyor.
J. J. Johnson bestesi “Lament” ise albümün en şaşırtıcı parçalarından biri. Orijinal hâli son derece melankolik ve ağır ilerleyen bir ballad olan parça burada 2-3 Son Montuno Salsa yapısına taşınıyor. Bu fikir teorik olarak çok riskli görünebilir ama albümde son derece doğal duyuluyor.
Aynı yaklaşım John Coltrane’ın “Resolution” yorumunda da hissediliyor. Coltrane repertuvarına dokunmak başlı başına cesaret isteyen bir işken, parçayı 7/4’lük clave yapısıyla yorumlamak daha da büyük risk. Karmaşıklık hiçbir zaman müziğin önüne geçmiyor.
Albümün en dokunaklı anlarıysa kendi bestelerinde geliyor. “Reflections”, oğlu John için yazılmış bir bossa nova. Hafif ve yumuşak melodisinin altında yoğun armonik geçişler var. Parça bir ebeveynin kaygısını da taşıyor. Oğlunun geçirdiği ameliyatların ardından duyduğu kırılganlık hissi müziğin içine sinmiş durumda. Ama parça karanlık değil. Tam tersine umutlu. Çünkü Sencalar’ın anlattığına göre oğlunun “bulaşıcı bir kahkahası ve on üzerinden onluk bir gülümsemesi” var.
“New Life” ise doğrudan kızı Lucia için yazılmış bir bolero. Albümün en romantik anı. Sencalar burada klasik Amerikan caz ballad’larından çok Latin bolero geleneğine daha yakın hissettiğini söylüyor. Ona göre bolero, duyguyu daha fiziksel taşıyan bir müzik.
Albüm kadrosu da başlı başına etkileyici. Sharel Cassity, Alex Norris, Boris Kozlov, Art Hirahara, Michael Dease, Gary Kerkezou ve efsane perküsyoncu Alex Acuña albümün farklı kuşaklarını temsil ediyor. Özellikle Acuña’nın varlığı, albümün Latin caz tarihiyle bağını doğrudan güçlendiriyor.
Kapanış parçası “Settling” ise albümün manifestosu gibi. Afro-Küba 6/8 ritimleriyle başlayan parça zamanla bilinçli biçimde bir minor blues’a dönüşüyor. Sencalar için bütün bu Latin etkilerinin merkezinde hâlâ blues ve Siyah Amerikan caz geleneği bulunuyor.Meksikalı bir annenin, Türk bir babanın, Texas yollarının, New York caz kulüplerinin, salsa orkestralarının, hard bop plaklarının ve genç bir babanın hayatı Natural Rhythm içinde buluşuyor. Albüm bittiğinde ise geriye sadece iyi çalınmış bir Latin caz kaydı kalmıyor. Bir insanın sonunda kendi ritmini bulmaya başlamasının sesi kalıyor.
■
Mine Gürevin’in Dark Blue Notes’daki diğer yazıları
Dark Blue Notes’da 2026 Albümleri
Altin Sencalar – Discover the Present (2024 Posi-Tone Records)
■
A Trombone Searching for Its Own Rhythm: Altin Sencalar and His New Album Natural Rhythm
From Mexican folk music to New York jazz clubs, from the hard bop tradition to salsa orchestras, Altin Sencalar comes from a vast musical world. With his new album Natural Rhythm, he pours his childhood, family roots, fatherhood, and the natural flow of life directly into his trombone.
There are albums that are impeccably played, flawlessly recorded, and technically impressive. They create admiration at first listen, then slowly fade somewhere inside the memory. And then there are records that leave behind a completely different feeling within the first few minutes. It feels as if the studio captured not only music, but also a family story, childhood sounds, long roads, the feeling of Hispanic hybridity, love, anxiety, and the inner rhythm of life itself. True to its name, Natural Rhythm carries exactly that feeling. In this album, Sencalar completely places his identity, childhood, family history, cultural roots, and the life changes of the past few years into the music.
Set for release on May 15, 2026 through Posi-Tone Records, Natural Rhythm is Sencalar’s seventh album as a leader. Yet emotionally, it feels like the first record where he is fully speaking in his own voice. Because what resonates throughout the album is not a technical display of Latin jazz, but an organic rhythm that comes directly from life itself.
Sencalar’s story is compelling on its own. He was born in 1994 in Fremont, California, but primarily grew up in Temple, Texas. His mother is Mexican, his father Turkish. Yet he emphasizes one thing very clearly:
“I grew up mostly with the Hispanic side of my family.”
That detail explains the entire spirit of the album. The sounds heard throughout Natural Rhythm are not aesthetic additions applied afterward. They are the sounds that have lived in his ears since childhood. His grandfather would pick him up from school while Tejano music played in the car. Sometimes Norteño, sometimes Banda, sometimes mariachi melodies. Back then, nobody could have imagined those sounds would one day become the musical backbone of a trombonist making waves in the New York jazz scene. But looking back now, you can hear how deeply that current flows through Sencalar’s music.
Even his perspective on the trombone’s role within Latin music comes from this background. Around the age of twelve, encountering the album Simpático became a major turning point for him. Until then, he mostly saw the trombone as an instrument that stayed in the background. That album made him realize something fundamental:
“The trombone doesn’t only have to support the music. It can also be the main character.”
That realization still shapes his entire musical approach today. Sencalar’s trombone tone constantly feels like it’s speaking. At times it becomes aggressive, at times it dances like a salsa orchestra, and at other moments it turns almost vocal and romantic. His ability to carry both the technical sophistication of modern jazz and the physical energy of Latin music at the same time is one of the things that makes him so compelling.
That is also part of why he has attracted increasing attention in American jazz circles over the past few years. He has performed with Christian McBride, David Sanborn, Michael Bublé, and Dee Dee Bridgewater. He toured with The Temptations and The Four Tops. But among all these milestones, one of the most important decisions was leaving behind the safer academic path in Texas and moving to New York.
The beautiful part of that story is this: only a few hours after signing the lease for his New York apartment, he received an offer to join a Michael Bublé tour. It was almost as if the city itself was telling him, “You’re in the right place.” From there, his career expanded rapidly. Today, he works both as an active performing artist and as an academic educator.
But Natural Rhythm feels different precisely because it arrives in the middle of all this intensity.
The album is also a document of major changes in his life. In 2024, his son John Altin Sencalar was born. During his first year, John underwent two surgeries. Then in 2026, his daughter Lucia Ophelia was born. Family life, academic responsibilities, and the relentless pace of the New York jazz scene all collide at once. In the middle of all this, Sencalar found himself wrestling with one recurring question:
“What is a person’s natural rhythm?”
The album’s title emerges directly from that question.
And throughout the recording, what you truly feel is exactly that: a natural flow. Despite being filled with highly complex ideas, the album never feels like an academic exercise. Quite the opposite — the music constantly moves, sways, and breathes physically. Sencalar intentionally wanted that:
“The feeling of dance was very important to me.”
The Latin influences on the album are never treated as decorative rhythmic ornaments. Inside the record you hear Mexican Corrido music, Puerto Rican Plena rhythms, Guajira, Calypso, Bolero, Afro-Cuban 6/8 structures, and Salsa. Yet all of it merges seamlessly with modern jazz harmony.
One of the album’s most exciting aspects is its approach to the jazz canon. For example, Wayne Shorter’s “One by One” transforms here into a Cuban Guajira. According to Sencalar, the hard bop era was already one of the first major periods when Latin rhythms deeply entered jazz. So while reconstructing the tune, he preserves the intensity of Art Blakey while weaving Caribbean motion into its core.
J. J. Johnson’s “Lament” becomes one of the album’s biggest surprises. Originally a somber and slowly unfolding ballad, the piece is transformed here into a 2-3 Son Montuno Salsa structure. On paper, this idea might sound risky. Yet on the album, it feels remarkably natural.
The same approach appears in John Coltrane’s “Resolution.” Touching Coltrane’s repertoire already requires courage; reinterpreting it through a 7/4 clave structure is an even greater risk. But complexity never overwhelms the music itself.
The album’s most emotional moments arrive through Sencalar’s original compositions. “Reflections,” written for his son John, is a bossa nova built on soft melodies and dense harmonic movement. The piece carries the anxiety of a parent. The vulnerability Sencalar felt after his son’s surgeries lingers inside the music. Yet the composition never turns dark. Instead, it remains hopeful. As Sencalar describes him, his son has “an infectious laugh and a ten-out-of-ten smile.”
“New Life,” meanwhile, is a bolero written directly for his daughter Lucia. It may be the album’s most romantic moment. Sencalar explains that he feels emotionally closer to the Latin bolero tradition than to the classic American jazz ballad, because bolero carries emotion in a more physical way.
The personnel alone is impressive. Sharel Cassity, Alex Norris, Boris Kozlov, Art Hirahara, Michael Dease, Gary Kerkezou, and legendary percussionist Alex Acuña represent different generations throughout the album. Acuña’s presence in particular directly strengthens the record’s connection to Latin jazz history.
The closing track, “Settling,” feels almost like the album’s manifesto. Beginning with Afro-Cuban 6/8 rhythms, the piece gradually evolves into a deliberate minor blues. For Sencalar, at the center of all these Latin influences still lies the blues and the Black American jazz tradition.
Within Natural Rhythm, the life of a Mexican mother, a Turkish father, Texas highways, New York jazz clubs, salsa orchestras, hard bop records, and a young father all meet in the same musical space.And when the album ends, what remains is not simply a well-played Latin jazz record. What remains is the sound of a person finally beginning to find his own rhythm.
■
