Arena rock kahramanından sessiz hikâye anlatıcısına
Bir zamanlar arena rock’ın altın çocuğuydu Peter Frampton. Saçları omuzlarına dökülürken dev sahnelerde gitarını konuşturuyor, milyonlar satan Frampton Comes Alive! ile 70’lerin en büyük rock yıldızlarından birine dönüşüyordu. Aradan geçen onlarca yılın ardından bugün karşımızda bambaşka bir Frampton var. Daha olgun ve daha düşünceli… Ama garip biçimde belki de hiç olmadığı kadar gerçek.
15 Mayıs 2026’da yayımlanan Carry The Light, Frampton’ın yaklaşık on altı yıl sonra çıkardığı ilk büyük yeni rock albümü. Albüm, Universal Music Group bünyesindeki UMe etiketiyle yayımlandı. İlk dinleyişte bunun nostaljiye yaslanan bir “geri dönüş” kaydı olmadığı hemen hissediliyor. Bu albüm daha çok, yaş almış bir müzisyenin hâlâ gitarıyla konuşabilme çabasını taşıyor. İçinde kayıplar, aile, hastalık, direnç ve sakin bir bilgelik hissi dolaşıyor.
Hastalıkla gelen yeni ses
Albümün merkezinde Frampton’ın yıllardır mücadele ettiği Inclusion Body Myositis hastalığı da var aslında. Kasları yavaş yavaş zayıflatan bu rahatsızlık yüzünden artık çoğu konserini oturarak çalıyor. Ama Carry The Light boyunca net hissedilen “hâlâ buradayım” duygusu.
Albümün adı da biraz bunu anlatıyor. Işığı taşımak. Belki geçmişten bugüne kalan ışığı, belki de müziğin hâlâ insanı ayakta tutabilen tarafını. Frampton artık gençlik dönemindeki gibi hız ve gösteriyle değil, yaş alma ve dayanıklılıkla anlatıyor derdini.
Baba-oğul arasında kurulan bir albüm
Albümün en güzel yanlarından biri sıcaklığı. Kayıt büyük ölçüde aile içinde şekillenmiş gibi hissediliyor. Peter Frampton, albüm üzerinde oğlu Julian Frampton ile birlikte çalıştı. Bu yüzden şarkıların içinde mekanik bir stüdyo kusursuzluğundan çok yaşayan bir ev hissi var. Tonlar pürüzsüz değil, insan gibi nefes alıyor. Bu samimiyet özellikle yavaş anlarda belirgin hâle geliyor. Albümü dinlerken gece yarısı yapılan uzun bir sohbet hissi oluşuyor.
Tom Petty’nin gölgesi ve eski dostluklar
Albümün duygusal anlarından biri “Buried Treasure.” Parça doğrudan Tom Petty için yazılmış bir saygı duruşu. The Heartbreakers ruhunu taşıyan şarkıda Benmont Tench’in varlığı da tesadüf değil. Şarkı boyunca Frampton geçmişe bakıyor, eski bir dostu layıkıyla anıyor.
Albüm boyunca zaten eski dostlukların izi hissediliyor. Graham Nash, Sheryl Crow, Tom Morello, H.E.R. ve Bill Evans gibi isimler albümde yer alıyor. Herkes parçaların duygusuna hizmet ediyor.
Albümün sert yüzü
“Lions At The Gate” albümün en sert yüzü. Tom Morello katkısıyla birlikte daha politik, daha öfkeli bir yere gidiyor. Frampton bu parçada dünyaya sinirlenebilen bir müzisyen gibi içini aktarıyor. Özellikle gitar tonlarında kontrollü ama derin bir agresyon hissediliyor. Bu da albümün tamamen nostaljik ve huzurlu bir kayıt olmadığını gösteriyor. İçinde hâlâ günümüz dünyasına dair bir huzursuzluk var.
Yaşlanmanın içindeki duygu
Albümün belki de en insani anı “I’m Sorry Elle.” Torununa yazılan bu şarkı, Peter Frampton’ın bugün geldiği noktayı çok net gösteriyor. Bir zamanların poster yıldızı artık dedelikten, aileden ve zamanın geçişinden bahsediyor. Graham Nash’in vokal desteği de parçaya ekstra bir sıcaklık katıyor.
Etkileyici olan, Peter Frampton artık gençliğindeki gibi çalmıyor. Daha hızlı değil. Daha gösterişli hiç değil. Her notanın içinde başka bir ağırlık var artık.
Bir veda değil, devam etme biçimi
Carry The Light sanatçının hayranları için oldukça değerli bir albüm. Yaş almak müziğin içindeki gösteriyi azaltırken duyguyu büyütüyor. Peter Frampton bu albümde geçmişini tekrar etmeye çalışmıyor. Onun yerine yaşadığı her duyguyu gitarının içine yerleştiriyor.
Ortaya da geç kalmış ama çok samimi bir gece sohbeti gibi duran bir albüm çıkıyor.
■
Mine Gürevin’in Dark Blue Notes’daki diğer yazıları
Dark Blue Notes’da 2026 Albümleri
Peter Frampton Instagram
