English version of the “Interview with Antonio Faraò” is HERE
Burak Sülünbaz: Müziğiniz her zaman “safkan” caz severlerin ilgisini çeken bir tarzda olmuştur. Cazda farklı türlerin harmanlanmasını ve bunun sonucunda mevcut yapının geçirdiği dönüşümü nasıl değerlendiriyorsunuz?
Antonio Faraò: Dürüst olmak gerekirse, biz caz müzisyenleri olarak rock, klasik müzik, bazen de Brezilya müziği gibi farklı müzik türlerinden ve tarzlardan etkilenerek çalıyoruz. Farklı müzik türlerinden farklı unsurları kullanmak benim için doğal bir hal aldı. Çalarken önemli olan, kendi kişiliğinizi yansıtan bir sese sahip olmaktır. Örneğin, bossa nova veya Brezilya müziği çalarken bile her zaman kendi stilimi korumaya çalışırım. Geçmişte, caz çalmaya başladığımda, farklı müzik türlerini ve stilleri özümsemeye çalışırdım. Ancak daha sonra kendi kişiliğimi de korumaya çalıştım, çünkü aksi takdirde başkasının kopyası olabilirsiniz. Ve ben bunu istemedim. Şimdi, çaldığımda insanların beni tanımasını umuyorum.
Burak Sülünbaz: 33. İstanbul Caz Festivali kapsamında dinleyeceğimiz “Explorations” projesi ile Joe Lovano ile kaydettiğiniz “Evan” albümü arasında ne gibi benzerlikler olacak?
Antonio Faraò: Elbette Evan albümünden bazı parçalar çalacağız. Ancak Explorations, aynı zamanda Miles ve Coltrane’in müziğiyle de ilgili. Bildiğiniz gibi bu yıl Miles ve Coltrane’in doğumunun yüzüncü yıldönümü. Onların müziğini bizim müziğimizle harmanlamaya çalışacağız. Müzik her zaman bir keşif yolculuğudur, farklı yollar bulmaya çalışır. Joe ile bu mükemmel oluyor çünkü aramızda çok iyi bir bağ var ve aynı çizgideyiz. Bu yüzden bu projeye The Explorations adını verdik.
Burak Sülünbaz: Joe Lovano ile kurduğunuz müzikal diyalogda sizi en çok ne ilham veriyor? Onun saksafon stili, piyanoya yaklaşımınızı nasıl etkiliyor?
Antonio Faraò: Ben Miles, Coltrane ve Joe Lovano ile büyüdüm. Joe benden yaşça büyük. Aramızda harika bir bağ var. Çünkü doğaçlama yaparken müziğe bakış açımız hem daha yalın hem de aynı zamanda daha açık. Ölçülere kısıtlı kalarak çalmıyoruz. Parçanın yapısı içinde çalarken, armonik ve ritmik olarak da sınırların dışına çıkmaya çalışıyoruz. Parçanın yapısı ne olursa olsun, standart ya da orijinal parçalar çalarken, armonik ve ritmik olarak esnek olmaya çalışıyoruz. İşte bu yüzden aramızda harika bir bağ var.
Burak Sülünbaz: Basçı Ira Coleman ve davulcu Jonathan Blake gibi güçlü bir ritim grubuyla çalmak sizin için ne ifade ediyor?
Antonio Faraò: Jonathan Blake ile ilk kez çalacağız, ama elbette onun çalma tarzını çok seviyorum. Ira ile ise pek çok kez çaldık. Ayrıca birlikte birkaç albüm de yaptık. Örneğin, 1998’de yayınlanan ilk uluslararası albümüm Black Inside ve tabii ki “Evan”da da o çaldı. Onun müziğini çok seviyorum. Çünkü Ira bir şekilde daha düz bir tarzda çalarken, Jonathan biraz daha dışa dönük çalar. Bu ritim eşlikçilerinden beklediğim şey, Tony Williams ve Ron Carter’ın karakterine az çok benzeyen bir şey. Ron daha düz bir tarzdaydı ve Tony de bunun etrafında her şeyi yapıyordu. Bu yüzden bu ritim bölümünün mükemmel bir iş çıkaracağına inanıyorum.
Burak Sülünbaz: Oğullarını çok sevdiğini biliyorum. Onların doğumundan sonra baba olmak, yaratıcılık ve zaman yönetimi açısından müziğini nasıl değiştirdi? Babalık hayatına ne kattı, neyi elinden aldı?
Antonio Faraò: Benim için aile çok önemlidir. Oğullarım benim için çok önemlidir. Bana büyük ilham veriyorlar. Onlara adadığım iki albüm var. Bu, kalbimden, ruhumdan gelen bir şey. O müziği yaparken her şey kalbimden geliyor. Müziğim ve ailem için yaşıyorum. Manevi ve dindar bir insan olarak, kariyerimi her zaman ailemden aldığım güçle inşa etmeye çalışıyorum.
Burak Sülünbaz: Birkaç yıl önce, üçlünle İstanbul’da harika bir konser vermiştin. Konserin ardından seni Nardis Jazz Club’a bir jam session için davet etmiştim. O akşamla ya da İstanbul’la ilgili ne gibi anıların var?
Antonio Faraò: O gün konserimizde harika bir seyirci kitlesi olduğunu hatırlıyorum. Kendimi evimde hissetmiştim. Geçen sefer üçlümle çalmak çok keyifliydi ve tekrar gelmekten çok mutluyum. Nardis Jazz Club’a birlikte gittiğimizi hatırlıyorum dostum. O gece çok sıcak ve coşkulu bir seyirci bizi dinlemişti, müzisyenler de harikaydı. Misafirperverlikten çok memnun kaldım. Konserimizden sonra tekrar oraya gidip jam session yapmalıyız bence.
Burak Sülünbaz: Müziğinizi bestelerken, caz performansının özgürlüğünden, ortak bir dil olarak doğaçlamadan ve müzisyenlerin müziğine kattıkları duygusal derinlikten ilham aldığınızı düşünüyorum. Başlıca ilham kaynaklarınız ve yaratıcı fikirleriniz nelerdir?
Antonio Faraò: İlk ilham kaynağım geçmişim. Gençken ailemle çok yakındım, onları çok özlüyordum. İlhamım şimdiki zamandan ve gelecekten değil, çocukluğumdan ve gençliğimden geliyor. Kalbimdeki bu melankolik duygu, aslında sahip olduğum şeydir.
Burak Sülünbaz: Bir melodiyi nasıl yaratıyorsunuz, nasıl kaydediyorsunuz ve müziğinizi ne zaman ve nasıl besteliyorsunuz? Başka bir deyişle, besteleme sürecinden genel hatlarıyla bahsedebilir misiniz?
Antonio Faraò: Bazen melodi piyanoda çaldığım bir akordan çıkıyor, bazen bir kuşun sesinden bir melodi duyuyorum ya da kafamda bir melodi var ve onu kaydettikten sonra üzerinde çalışıyorum. Her zaman bazı notalarım olur ama bunların hepsinin farklı şeylerden gelir, yani kesin bir kural yok. Kendime karşı çok eleştirel olma eğilimindeyim. Kimi zaman, kaydettiğim melodileri dikkatle dinledikten sonra, seslerinden memnun kalmazsam sildiğim olur.
Burak Sülünbaz: Günümüz modern caz dünyasının en başarılı piyanistlerinden biri olduğunuz şüphesiz. Bugüne uzanan yolculuğunuzu hangi akıl hocaları, işbirlikleri ve etkiler şekillendirdi?
Erroll Garner, Oscar Peterson, Bill Evans, McCoy Tyner, Herbie Hancock, Richie Beirach ve ardından Keith Jarrett ile başladım. Tabii ki Miles Davis ve John Coltrane gibi birçok müzisyenin yanı sıra çok sayıda piyanist de vardı. Hepsi üzerimde büyük bir etki yarattı ve çaldığımda bunu hissedebiliyorum.
Burak Sülünbaz: “Explorations” projesi, 7 Temmuz Salı akşamı İstanbul’daki İtalya Başkonsolosluğu’nun bahçesinde dinleyicilere ne vaat ediyor?
Bazı standart parçalar ve bazı orijinal besteler çalacağız. Elbette müziği geleneksel bir şekilde çalmayacağız, içindeki fırsatları keşfedeceğiz. Daha güzel ve maceralı hale getirmek için çalarken doğaçlama konusunda risk alacağız. Farklı yönler deneyeceğiz, çünkü asıl mesele bu. Daha önce de ritmik ve melodik olarak bahsettiğimiz gibi. Tıpkı Miles ve Coltrane’in eskiden yaptığı gibi. Onlar her zaman standart parçalarda yeni yollar bulmaya ve keşfetmeye çalıştılar ve kendi yorumlarının ardından armoni ve melodiyi daha özgür hale getirdiler. Biz de bu projeye bu düşünce tarzıyla yaklaşacağız. Eminim dinleyiciler bu deneyimi çok sevecekler. O halde İstanbul Caz Festivali’nde görüşmek üzere…
■
Joe Lovano & Antonio Faraò “Explorations” feat. Ira Coleman and Johnathan Blake konserine biletinizi BURADAN alabilirsiniz.
■
A Conversation with Antonio Faraò on “Explorations”
Burak Sülünbaz: Your music has always been in a style that appeals to “purist” jazz enthusiasts. How do you view the blending of different genres in jazz and the resulting transformation of its existing structure?
Antonio Faraò: Honestly we as jazz musicians play music influenced by different kind of music and styles rock, classical, Brazilian sometimes. And it became natural for me to use different elements from different kind of music. The important thing when you are playing to have a sound to keep your own personality. For example even when I m playing bossa or Brazilian I always try to keep my style. In the past, when I started to play jazz, I used to try to assimilate different kind of music, different styles. But after I tried also to keep my personality, because otherwise you can be copy of somebody else. And that is what I didn’t want. Now I hope people recognize me when I play.
Burak Sülünbaz: What similarities will there be between the “Explorations” project you created and the “Evan” album you recorded with Joe Lovano?
Antonio Faraò: Of course we will play some music from the album Evan for sure. But Explorations is also about music of Miles and Coltrane. As you know this year is centenary of the birth of Miles and Coltrane. We will try to mix the music of them and our music. Music is always an exploration, try to find different ways. With Joe, it’s perfect cause we have a very good connection together and we are on the same line. That’s why we called The Explorations this project.
Burak Sülünbaz: What inspires you most in your musical dialogue with Joe Lovano? How does his saxophone style influence your approach to the piano?
Antonio Faraò: I grew up Miles, Coltrane and Joe Lovano also. Joe is older than me. We have a great connection. Because when we improvise the way how we think about the music is more straight and open at the same time. We don’t play like in the box of the bars. When you play in the structure of the tune. Because we try to go out also from the harmonically and rhythmically. The structure of the tune, doesn’t matter which kind of tune we can play standards or original we try to have this to be flexible harmonically and the rhythmically. So that’s why we have a great connection together.
Burak Sülünbaz: What does it mean to you to play with a powerful rhythm section like bassist Ira Coleman and drummer Jonathan Blake?
Antonio Faraò: This will be the first time we will play Jonathan Blake, but of course I love the way he was playing. And with the Ira, we played lots of times. Also we we did some records together. For example Black Inside, my first international record released in 1998 and he played in “Evan” of course. I love his music. Because Ira is somehow more straight but Jonathan go a little bit more out. What I expect about this rhythm section is like more or less the same character like Tony Willams and Ron Carter. Ron was more straight and Tony did everything around that. So this rhythm section will sound perfectly I believe.
Burak Sülünbaz: I know you love your two sons very much. How did becoming a father change your music—in terms of creativity and time usage—after their birth? What did fatherhood bring to your life, and what did it take away?
Antonio Faraò: For me the family is very important. My sons are very important. They inspire me a lot. Two records I dedicated to them. Its something coming from my heart, from my soul. When I m making that music its all coming from my heart. I live for my music and for my family. As a spiritual, religious person I m always trying to build my career with getting power by my family.
Burak Sülünbaz: A few years ago, you gave a wonderful concert in Istanbul with your trio. After the concert, I invited you to the Nardis Jazz Club for a jam session. What memories do you have of that evening or of Istanbul?
Antonio Faraò: I remember that day that was a great audience. I felt like at home. I really enjoyed play with my trio last time and I m so happy to come back again. I remember that we went to Nardis Jazz Club together man. I saw very warm and very enthusiastic audience and the musicians that night was awesome too. Very happy with the hospitality. I think we should go there again for jamming after our concert.
Burak Sülünbaz: When composing your music, I believe you draw inspiration from the freedom of jazz performance, improvisation as a shared language, and the emotional depth that musicians infuse into their music. What are your primary sources of inspiration and creative ideas?
Antonio Faraò: My first inspiration is coming from my past. When I was younger I was very close to my parents, I missed them a lot. My inspiration is not coming from present and future it comes from where I was a child and where I was a teenager. This melancholic feeling in my heart is what I have actually.
Burak Sülünbaz: How do you create a melody, how do you record it, and when and how do you compose your music? In other words, could you talk about the composition process in general terms?
Antonio Faraò: Sometimes the melody comes from the chord that I put on the piano or I hear some melody from the bird or I have some melody in my mind and after I record. And I work on the tune later. I always have some lines but there is no rule on that the all come from different things. I tend to be very critical of myself. Often, after carefully listening to the tunes I’ve recorded, I end up discarding many of them if I’m not satisfied with how they sound.
Burak Sülünbaz: There’s no doubt that you are one of the most accomplished pianists in the modern jazz world today. Which mentors, collaborations, and influences have shaped your journey to where you are today?
Antonio Faraò: I started with Erroll Garner, Oscar Peterson, Bill Evans, McCoy Tyner, Herbie Hancock, Richie Beirach and then Keith Jarrett. There have been so many pianists, as well as many other musicians like Miles Davis and John Coltrane of course. They have had a great influence on me, and I can feel it when I play.
Burak Sülünbaz: What does the “Explorations” project promise to offer the audience on the evening of Tuesday, July 7, in the garden of the Italian Consulate General in Istanbul?
Antonio Faraò: We will play some standards and some originals. Sure we won’t play the music in traditional way, we will explore the opportunities within. We will take risks with improvising when we will play to make it more beautiful and adventurous. We will try different directions, cause this the main is that. As we speak before rhythmically and melodically. Just like Miles and Coltrane did back in days. They always tried to find to explore the new ways in standards and after their interpreration they make the harmony and melody more free. So we will approach this project with this way of thinking. I m sure the audience will have enjoy this experience a lot. So see you in Istanbul Jazz Festival…
Antonio Faraò, John Patitucci, Jeff Ballard: Tributes albümü hakkında bir değerlendirme yazım BURADA
