Yeni Brad Mehldau albümü Fantasy & Reveries, Nonesuch etiketiyle yayında.
Şu hayatta en sevdiğim şeylerden biri piyano sesi. Solo piano. Tek başına.
Daniel Barenboim’den Debussy parçaları, Martha Argerich’in Debut Recital’i, Maurizio Pollini’nin The Art of Maurizio Pollini albümü, Vladimir Ashkenazy’den Shostakovich prelüd ve fügleri, Jean-Yves Thibaudet’den Ravel parçaları, John Ogdon’dan Sorabji’nin Opus Clavicembalisticum’u, Hüseyin Sermet’in Alkan seçkisi, Ivo Pogorelich’ten Domenico Scarlatti sonatları, Reinbert de Leeuw’un Satie seçkisi, Ryuichi Sakamoto’nun kendi piyano bestelerini çaldığı albümleri, Sara Davis Buechner’den Dana Suesse’in toplu piyano eserleri, Vladimir Ovchinnikov’dan Prokofiev’in piyano sonatları, Cecil Taylor’ın solo konserleri, Paul Bley’in Mondsee kayıtları, Irene Schweizer’in solo albümleri, Aydın Esen’in Dialogo’su ve şimdi de Brad Mehldau’nun solo kayıtlarına eklenen Fantasy & Reveries albümü. Saymakla bitmiyor.
Fantasy for Piano ile açılıyor albüm. Anları aksata aksata, zamanı sanki durdurup devam ettirerek çalıyor. Parça ilerledikçe armoni tercihlerini zenginleştirmeye çalışıyor, basmaması gereken tuşlara basıyor aynı anda ve/veya art arda. Bu yeni çabasının yarıklarından tanıdığımız Mehldau ve caz tınıları sıyrılıp geçiyor. Tuhaf, neredeyse çocuksu, hattâ biraz beceriksiz -ki becerikliliğinin yatağı bu- ve aceleci duyuluyor. Bunlar Brad Mehldau için yeni şeyler. Kendinin üstüne koyuyor.
Albümün on dört parçalık Reveries kısmı ise görece tanıdık. Hem klasik müzik, hem caz: Yani Mehldau’nun çeşitli birikimiyle biçimlenmiş müziği. Geçtiğimiz yıllarda Bach ve Fauré besteleriyle oynamış olması (After Bach, After Bach II ve Apres Fauré albümleri) onu buraya ulaştırmış. Parçaların ne kadarı önceden belirlenmiş, ne kadarı spontane anlamak güç. Öngörülemezliği, tekinsizliği ve adrenalini burada yatıyor. Bir an batı klasik müzik kanonunun son dönemlerinden tınılar işitirken öteki an karanlık, ürpertici, bazen melankolik ve bazen neşeli Mehldau doğaçlamaları ya da kesitleri kendilerini duyuruyor.
Mehldau’nun bedenini parçaları çalarken görebiliyorum. Zihnimde izliyorum onu. Eğiliyor, uzanıyor, neredeyse cenin pozisyonu alıyor, ellerini kollarını salarak çalıyor, sonra kontrolü yeniden eline alıyor ve güçleniyor, doğruluyor, ardından yine salıyor bedenini ve sesler de onun bu bedenselliğiyle eşzamanlı ilerliyor. Müzik olduğu yerden ileri atılıyor, ardından sanki eriyerek azalıyor ve yere dökülüyor. Yerdeyken toparlanıp ayağa kalkıyor, adım atmaya devam ediyor. Süzülüyor. Emekliyor. Düşüyor. Dinleniyor. Kalkıyor. Tüm bunlar hem bilinçli, hem de bilinç dışı olarak Brad Mehldau tarafından seslendiriliyor.
14 numaralı Reverie albümün son parçası. Bittiği gibi bir kez daha başlatıyorum. Analitik dinleme faslı bitti. Fantasy for Piano ile yeniden duyuluyor müzik. Ayartılıyorum piyano sesi tarafından. Kıvama geliyorum. Eğiliyorum, uzanıyorum, neredeyse cenin pozisyonu alıyorum. Yatıyorum öylece müzik durana kadar.

Mert Çakırcalı’nın diğer yazıları
Dark Blue Notes’da Vitrin
Brad Mehldau Fantasy & Reveries Bandcamp




