Neil Cowley Trio’nun temelleri 2006 yılında atılmış. Grup lideri ve kurucusu olan Neil Cowley piyanoda, Rex Horan basta ve Evan Jenkins davulda, bu üçlüyü oluşturuyor. Modern caz, füzyon ve deneysel müzik unsurlarını bir araya getiren dinamik ve enerjik performanslarıyla, hem caz hem de klasik müzik unsurlarını harmanlayan tarzları, yenilikçi bir müzik yaratma gayretleri, grubun karakterini ve kimi güncel trio’lardan farklarını belirleyen unsurlar olarak öne çıkıyorlar.
Topluluğun ilk albümü 2006’de çıktı ve Displaced, grup bir başlangıç noktası olmanın ötesinde, caz dinleyicileri arasında olumlu bir etki yarattı. Cazın yanı sıra rock ve klasik müzik ögeleri barındırması, enerjik melodileri ve güçlü ritimleriyle dikkat çekti.
Loud… Louder… Stop… 2008’de üçlünün ikinci albümü olurken, ilk albüme oranla daha karmaşık yapılar ve cesur melodilerle örülü, tempolu, dinamik atmosferiyle grup için dönüm noktası oldu ve daha geniş bir dinleyici kitlesine ulaşmalarını sağladı.
Radio Silence ise 2010’da üçlünün üçüncü stüdyo albümü oldu.
Sonraki albümleri The Face of Mount Molehill adıyla 2011’da yayınlandı. Daha olgun bir ses sunmasının yanı sıra deneysel unsurlara da yer veren melodik yapısıyla önem kazanırken, grup üyelerinin bireysel yeteneklerini sergilemeleriyle de fark yarattı.
2013’te ilk konser kayıtları olan Live At Montreoux. 2014’te dördüncü stüdyo albümleri olan Touch and Flee yayınlandı.
Spacebound Apes 2016’da yayınlanırken, daha çok deneysel bir yaklaşım sergiledikleri görülmekte, üçlünün yaratıcı kimliklerinin git gide belirginleştiği ve farklı enstrümantasyon denemelerini de içermektedir.
Üçlü bu albüm sonrası birlikteliklerine bir süre ara verdi ama bu arada boş durmayan üç müzisyen, çeşitli müzikal projelerde ve ortamlarda yer aldılar. Üçlü yedinci albümleri için tam yedi yıl sonra, yani 2023’ te tekrar bir araya gelip stüdyoya girdi.
Neil Cowley Trio, 2024 yılında Entity adlı yeni albümünü 20 Eylül 2024’te Hide Inside Records etiketiyle yayımladı. Real World Studios‘ta kaydedilen albümde toplam 11 parça bulunuyor.
Entity’nin, üçlünün bilinen melodik yapısını ustalıkla yansıttığı sofistike icra teknikleri, akılda kalıcı nakaratlarla ve her zamanki gibi bazı esprili parça adlarıyla süslenmiş bir albüm olduğu söylenebilir ilk elde.
Albüm, üç müzisyenin de sergilediği yumuşak dokunuşlarla yol alan, başlangıcı Cowley’nin yaptığı, Evans’ın perküsyonda tempoyu ve gerilimi hiç zil kullanmayarak artırdığı, güzel ve zarif bir melodi olan zarif Marble ile açılıyor. Bu yaklaşım devam ettirdikleri Those Claws, Entity ve Photo Box adlı parçalar benzer özellikler taşısalar da Lemon Meringue ve Shoop ile canlı ve neşeli bir hale bürünmekte ve üçlünün aşina sounduna eklenmekte gecikmiyorlar. Ama Entity’deki hiçbir parçanın üçlünün önceki çalışmalarından kimilerinde gördüğümüz sertliğe ve hıza ulaşmaması da dikkat çekiyor. Üçlünün kesinlikle en zarif albümü bu. Cowley’nin kulağa kesinlikle hoş gelen piyano cümlelerinden biriyle ilerleyen Adam Alphabet uzak ara en dikkat çeken parça olma özelliğini kazanıyor.
Cowley bir söyleşide, Entity’nin aynı zamanda ham, sert, pub-rock türü bir kayıt olduğunu ima ediyor ve onu çağdaş müziğin çoğunu karakterize eden dijital olarak üretilmiş ve işlenmiş seslerden ayırarak; ‘tümüyle insan sesi olan bir kayıt’ olarak tanımlıyor. Ama üçlünün akustik çabası hep ön planda olsa da, sentetik ve elektronik ses dalgaları da müziği tamamlayan unsurlar olarak karşımıza çıkıyor zaman zaman.
Yedi yıl aradan sonra yedinci albümlerini yayınlayan üçlü, yılın dikkat çeken trio albümlerinden birine de imza atmış oluyorlar. AllMusic’te de 7.4 puan almışlar. Üçlünün uğurlu rakamları 7, favori filmleri de se7en olsa gerek…
■ Turgay Kantürk’ün Dark Blue Notes’daki diğer yazıları
■ Dark Blue Notes’da Vitrin
■ Neil Cowley Trio – Entity Spotify
