Sanki şimdiden 21. yüzyılın en iyi caz albümlerinden olan yeni Tyshawn Sorey albümü Members… Don’t!, Pi Recordings etiketiyle 29 Mayıs tarihinde yayınlandı. Bizler o günlerde büyük olduğu iddia edilen bir resmin yalnız bir parçası olan farklı bir gündemin içine daha sürüklenmiştik. Ve albümün böyle durumlarla ilgili söyleyeceği söz olabilir.
Bir yemeğin lezzetli olabilmesi için kaynama noktasına olabildiğince hızlı ulaştırılması gerektiğini bir yerde duyduğumu hatırlıyorum.
Tyshawn Sorey bu prensibin müzikte geçerli olmadığını kanıtlayan bir müzik insanı. Yeni albümünün ismi de başka bir ismi çağrıştırıyor, ki albümde o parçanın da olduğunu görüyoruz: Members, Don’t Git Weary.
Bir Max Roach göndermesi. Derken tüm albümün Roach’un albümündeki parçalardan oluştuğunu, dolayısıyla karşımızdakinin bir yeniden üreterek diriltme/çağırma eseri olduğunu anlıyoruz.
Tyshawn’un müziğiyle kontrast yaratacak şekilde kısa yazmayı planlıyorum. O uzun uzun, sabırla müzik yapıyor. Yavaş başlatıyor müziği, herkesin ısınmasına izin veriyor. Müziğinin büyük kısmını sonsuz bir kardiyo seansına dönüştürüyor, sanki sürekli ısınıyor ve ısıtıyor, kaynama noktasına kadar sabırla getiriyor ve orada da bitirmiyor. Bu noktadan itibaren müziği ilik suyu yapar gibi uzun uzun kaynatıyor. Mekânları, kulakları ve zihinleri müziğinin istikrarlı düzenine bu şekilde sokuyor ve dinleyici bu sürecin dikkatli ve sağlam bir parçası haline getirilmek isteniyor. Geliyoruz.
Parçaları neredeyse aralıksız çalıyorlar. Stanley Cowell ve Gary Bartz gibi isimlerin Equipoise ve Libra gibi bestelerini alıp onları özgürce uzatıyorlar. Bu uzun çalım süreçleri, içlerinde bestelerin kendilerinden izler ve izlekler barındırarak; o bestelerin müzisyenlerde bıraktığı izlenim ve sebep olduğu ifadelerin dışa vurumu görevini görüyorlar. Her bir parça ortalama on beş dakika kadar, dilediklerince ve odaklanmışlıkla çalınıyor.
Roach’un albümünün nasıl bir ortamda -sene 1968 ve Martin Luther King Jr. olayının üzerinden birkaç ay geçmiş- yapıldığını araştırarak hatırlayınca bu albümün Tyshawn Sorey tarafından bugün bu şekilde hatırlatılması yersiz değil.
Gündemlerimize birebir olan bu iyimser mesajı bu sefer hepimizin alması hedefleniyor:
Members, don’t get weary.
Yorulmayın. Tükenmeyin. Gücünüzü, umutlarınızı ve tutkularınızı kaybetmeyin.
Ekip şöyle: Tyshawn Sorey – davul, aranjman; Adam O’Farrill – trompet, elektronikler; Mark Shim – tenor saksafon; Lex Korten – piyano; Tyrone Allen II – bas ve yalnız Members Don’t Git Weary parçasında olmak üzere: önce rüya gören köpek ya da martı avlamaya çalışan kedi sesinden blues söyleyen genç adam sesine, ardından Luciano Berio’nun Sequenza III parçasındaki kahkaha atan histerik kadın sesine geçen Fay Victor – vokal.
■
Dark Blue Notes’da Vitrin
Mert Çakırcalı’nın diğer yazıları
Tyshawn Sorey resmi web sitesi
Bandcamp
