La version française de l’interview est disponible ici !
Paris’te yakın zamanda, son iki yıl içinde hayatımın farklı anlarında müziklerini birkaç defa dinlediğim PEUF! grubunun üyeleri gitarist Martin Ferreyros, baterist Louis Prado ve basçı Tao Ehrlich ile bir araya geldim. Her akşam canlı müzik olan La Gare adlı barda çalan bu grubun hikâyesi, canlı konserleri ve şu sıralar üzerinde çalıştıkları kayıtlar hakkında konuştuk.
Bu röportajı yapmadan önce, La Gare’daki PEUF! konserlerinde, belki dergimizin Türk okurlarının gidip göremeyeceği bir mekânda yaşadıklarımı, nasıl aktarabileceğim üzerine düşündüm. Ama sonra bu durum beni müzik üzerine başka türlü düşünmeye itti; belki de müziğin kaydedilmiş hâlleri kadar önemli olan, onun uçucu, anlık doğasını düşünmeye… Müzik platformlarında tek bir tıkla her şeye ulaşmaya alıştığımız günümüzde, bu uçuculuk en az kayıtlar kadar değerlidir belki de.
PEUF!’e röportaj teklifimi kabul ettikleri için teşekkür ederim. Ayrıca iki yıl önce Erasmus sırasında La Gare’da birlikte onların müziğini keşfettiğimiz arkadaşım Bianca’ya bu röportaja kendi düşünceleri ve sorularıyla katkıda bulunduğu için teşekkür ederim.
Duru Aygüven
■
Duru Aygüven & Bianca Garbin: Öncelikle nasıl tanıştığınızı sormak istiyorum. Ve « PEUF! » adınız nereden geliyor? Bana sanki bir kaybolmayı çağrıştırıyor – bir saniye var olup bir sonrakinde yok olan bir şey gibi. Sihirbazlık numaralarında olduğu gibi önce inanılmaz bir şey görüyoruz (ya da daha çok duyuyoruz) sonra kayboluyor. Ama bıraktığı his canlı kalıyor, bu yüzden sizi dinlemeye geri dönüyoruz.
Tao: Gitar çalan Martin ile kontrbas çalan Louis konservatuvarda, caz bölümünden tanışıyorlar. Ben aralarına sonradan katıldım ama Louis’i aslında Montreuil’lü bir arkadaşımdan tanıyordum, aynı sınıfta oldukları için onu daha önce partilerde görmüştüm. Sonrasında müzik üzerine katıldığımız bir atölye sayesinde üçümüz gerçekten yakın arkadaş olduk. Daha sonra da konservatuvarın yıl sonu gösterisi ve konserler için grubu kurduk.
Martin: Ama aslında birlikte ilk çaldığımız yer —umarım bir efsane uydurmuyorumdur ama — Zorba adında bir bardı. Hatta orada birkaç kez çaldık. Orada da, La Gare’da her perşembe olduğu gibi jam session’lar oluyordu. Biz de böylece kendimizi jam’in ortasında bulduk ve bir noktada jamde üçümüz birlikte çalmaya başladık. O andan çok keyif aldıktan sonra grup kurmaya ve birlikte çalmaya karar verdik.
Hikâyenin bu ilk kısmı yaklaşık altı ay ya da bir yıl kadar sürdü. Sonra hepimiz farklı yönlere gidince birlikte çalmayı bıraktık. Tao gerçek hayatta çok fazla çalmaya başlamıştı. Ben henüz konservatuvardaydım. İlgi alanlarımız farklıydı.
Tao: Grubu ilk kurduğumuz zamanlar La Gare’daki jam session’ları ben yürütüyordum. Ben bıraktıktan sonra da jam’leri Martin devraldı. Hatta PEUF!, La Gare’daki ilk jam’i yapan grup oldu. 2017 Ağustos’unda La Gare açıldığında ilk üç gece biz çaldık. Biz sonra dağılsak da La Gare devam etti. Sonra bir gün La Gare bana bir residency verdi ve ben de “Madem PEUF! ile başlamıştık, o zaman PEUF! bu vesileyle bir araya gelmeli,” diye düşündüm. Bu, Covid’in hemen sonrası yani 2021’deydi. Yeniden buluştuğumuzda müzik görüşümüz tamamen değişmişti.
Louis: Neden PEUF! sorusuna cevap verecek olursam, birlikte çaldığımızda “c’est de la frappe” diyorduk; o zamanlar bu ifade “aşırı iyi, harika, bomba gibi” demekti. C’est de la balle, c’est de la frappe, yani c’est de la peufra. (Fransızca sokak jargonunda verlan kullanımı yani kelimelerin bir kısmını tersine çevirerek söylemek çok yaygın görülüyor. Buradaki örnekte frappe → pe + fra → peufra’ya dönüşüyor.) Oradan Peuf çıktı. Enerji versin diye de sonuna ünlem işareti ekledik.
Duru Aygüven: Grubunuzla La Gare’da, yani haftanın her akşamı canlı müzik olan ve çoğu zaman kayıt yapılmayan bir yer çalıyorsunuz. Bu da yazıyı okuyan insanların müziğinizi sizi bizzat dinleyenlerin duyduğu şekilde duyamacakları anlamına geliyor ve bence müziğinizin güzelliği burada yatıyor. (Yine de YouTube’da çok güzel bir videonuzun olduğunu ve şu anda kayıtlar üzerinde çalıştığınızı belirtmek gerek.) Peki doğaçlamalarınıza, belki birçok kez çaldığınız ama her seferinde farklı şekillerde icra ettiğiniz parçalarınıza baktığınızda uçuculuk sizin için ne anlam ifade ediyor?
Tao: Aslında La Gare’ın da zamanla nasıl değiştiğini belirtmemiz lazım, zamanla gerçek bir mekâna dönüştü. Başlangıçta sadece La Gare vardı (Günümüzde eski bir tren garı olan bu binanın üst katı La Gare’da caz, fusion, rock, funk, soul gibi türlerde konserler ve jam sessionlar yapılırken alt kat Le Gore’da ise gece yarısından sonra tekno müzik çalınıyor.) ve başta sahne yoktu, hiçbir şey yoktu, sadece iki kötü hoparlör vardı, biralar gerçekten çok ucuzdu. Ama şimdi daha “Parizyen” bir yere dönüştü.
Martin: Grubu tekrar devralıp yeni bir sanatsal bakış açısı seçmeye çalıştığımızda, elimizde olan, provasını yaptığımız birkaç parçayla başlamıştık. O süreçte iki set hâlinde 45’er dakikalık performanslar yapıyorduk. İlk 45 dakikada oldukça yazılı notalardan yola çıkarak, planlı çalıyorduk. Sonrasında ise tamamen doğaçlama yaptığımız bir 45 dakika vardı. Tüm bunları kaydediyor, sonra tekrar dinleyip içinden bazı şeyleri çıkarıyorduk.
Louis: Bence önceden parçaların içinde daha fazla doğaçlama alanı vardı, zamanla parçalarımızı biraz daha biçimlendirmeye çalıştık. Mesela şimdi dört parça yani bir EP kaydettik. Kaydedebilmek için parçaları şekillendirmek zorunda kalıyorsun. Yani aslında bence şimdi eskisine göre daha az doğaçlama yapıyoruz.
Duru: Ama yine de, kaydedeceğinizi bildiğiniz zaman çalma şeklinizle, La Gare’daki bir konserde çalma şekliniz arasında bir fark var, değil mi?
Louis: Evet, tabii ki. Çaldığımız süre aynı değil, enerji de her zaman aynı olmuyor. Bizim için kaydetmek biraz zor aslında; çünkü bu bizim ilk kayıt deneyimimiz. On yıldır canlı çalıyoruz ama şimdiye kadar hiç kaydetmedik, bu yüzden kendimizi buna alıştırmak egzersiz gibi oluyor.
Duru: Sizce sizi yönlendiren bir izleyici kitlesi önünde çalmaya daha mı alışkınsınız? İzleyiciyle aranızda çok etkileşim oluyor mu? Birlikte çaldığınız diğer gruplarınızda veya sahneden sahneye bu etki sizin için ne kadar değişiyor?
Martin: Fransız caz dünyasında bir yanda La Gare gibi yerler var. Bir caz kulübü olarak düşünülmüş ama inanılmaz bir şey yaratmayı başarmış, oldukça genç bir izleyici kitlesi ve çok yoğun müzik deneyimleri sunan bir yer. Öte yandan, karşımızda oldukça yaşlı bir izleyici kitlesi olduğu, herkesin oturduğu, aynı tepkiyi alamadığımız caz festivalleri var örneğin. Bu da çalma şeklimizi, neler hissettiğimizi değiştiriyor tabii ki.
Louis: Ve her grup da aynı hissi vermiyor. Benim için PEUF! gerçekten biraz o “teenage rock” ruhunu taşıyan bir grup; eğlenmek ve insanları eğlendirmek istiyoruz. İçinde çaldığım tek böyle grup bu. Diğer gruplar tamamen farklı şeyler hedefliyorlar, bu yüzden atmosfer de aynı olmuyor.
Duru: Uzun süredir Paris’te yaşıyor olmanız, müzik eğitiminizi de burada almanız göz önünde bulundurulunca, kendi neslinizle birlikte müzik sahnesinin evrimini gözlemleme şansınız olmuştur diye düşünüyorum. Paris müzik sahnesi sizce son yıllarda nasıl değişti?
Tao: Hepimiz başlangıçta öğrenciydik, Paris’e konservatuvarlar için gelen çok kişi oluyor. Bir süre sonra gruplar oluşuyor; tam anlamıyla grup değil, daha çok arkadaşlıklar oluşuyor önce. Sonra hepimizin aynı ortamda olduğunu fark etmeye başlıyoruz. Hepimizin yaklaşık 10 yıl önce kurduğu gruplar var. Yani değişim, 25-35 yaş arasındaki insanlarla oldu. Şimdi bize daha gençler de katılıyor tabii, onlarla birlikte çalmaya devam ediyoruz.
Louis: Mesela ben, grubumuz ilk dağıldığında Martin ve Tao’yla yıllarca görüşmedim, çünkü tamamen farklı bir müzikal ortamdaydım. Karşılaşmıyorduk, ama bu görüşmek istemediğimiz için değil, aynı müziği yapmıyor, aynı insanlarla, aynı yerlerde bulunmuyor olduğumuz içindi.
Duru: Üçünüz de müzik yaparak yaşıyorsunuz, birden fazla grubunuz var, turne yaptığınız müzisyenler var. Hepsiyle birlikte kendi özel projelerinizi nasıl yönetiyorsunuz?
Martin: Aslında zor olan, gerçekten keyif aldığın bir şeyi yaparak yaşayabilmek. Ama biz bununla oldukça iyi başa çıkıyoruz. Her zaman sevdiğimiz müziklerle ilgilenen insanlarla çalıyoruz. Üçümüz de hep farklı estetiklerde, farklı türlerde çok fazla çaldık, bu yüzden ben PEUF!’ü yaparken bir yandan da belli bir noktada müzikal ve estetik açıdan değişiklik yapmam gerektiğini biliyorum. Sevdiğim çok tür olduğu için, hepsini birden yapabilmeyi seviyorum.
Bianca: Peki bir parça sizin için nasıl doğuyor? Alternatif seslerden, mesela doğanın seslerinden de ilham alıyor musunuz? Aklınızda bir imge veya kelime oluyor mu?
Martin: Bazen müzik dışındaki şeyleri öyle bir şekilde görüyorum ki… Bana yazmak için bir enerji kaynağı oluyor. Bu enerjiyi ortaya koyan kişiye bir saygı göstermek için kendim bu enerjiyi bir şeye dönüştürmeye çalışıyorum. Bu tür karşılıklı bağlantılara, etkileşimlere gerçekten inanıyorum. Sinematik bir parantez açayım, hayatımın bir döneminde David Lynch’e takıntılıydım. Onun evreni, PEUF! ile yeniden ele aldığımız bir parçaya ilham verdi hatta, Blue Velvet diye bir parçamız var.
Tao: Böyle insanlar beni hep etkilemiştir, çünkü bu bende hiç olmuyor. Beni sadece müzikten ilham alıyorum sanırım. Bir de müzik bestelememin nedeni, bunu insanlar önünde çalmanın nasıl olacağını her seferinde hayal etmem. Canlı çaldığımızda ne kadar harika olacağını düşünüyorum, bu beni motive ediyor.
Louis: Ayrıca başta söylediğin gibi, kayıt yapmıyor olmamız ve son beş yıldır insanların sürekli gelip bizden müziği nerede dinleyebileceklerini sorması, bence insanların yaptığımız şeylere merak duymasına katkıda bulundu.
Duru: Peki, Paris’te olan ve müziğinizi dinlemek isteyenler için gelecek konser tarihlerinizi verebilir misiniz?
Martin: Genel olarak ayda bir kez La Gare’de çalıyoruz, bir sonraki tarih 18 Aralık olacak. 24 Nisan’daysa ünlü ve otantik bir rock kulübü Supersonic’te, çıkaracağımız single’ı kutlayacağız. Ayrıca Barbes’te yeni açılan büyük bir salon,FGO Barbara sahnesi, bizi programlamak istiyor. EP’mizin çıkış konserini orada yapmak istiyoruz.
Louis: Videomuz ve EP ile yeni bir aşamaya geçmeyi hedefliyoruz, çünkü şimdiye kadar neredeyse sadece La Gare’de çaldık. Artık başka yerlerde çalmak, farklı izleyicilerle karşılaşmak istiyoruz. Dolayısıyla, eğer izleyiciler arasında iyi kalpli programcılar varsa, herkese kapımız açık.
■
PEUF! Instagram
PEUF! Youtube
Dark Blue Notes’da Duru Aygüven
■
Interview avec PEUF!
J’ai rencontré Martin, Louis et Tao du PEUF! récemment à Paris après avoir écouté leur musique plusieurs fois, dans différents moments de ma vie au cours de ces deux ans, à La Gare qui est un bar où il y a de la musique live chaque soir, pour parler de l’histoire de leur groupe, de leurs concerts en live et les enregistrements qu’ils sont en train de faire.
Avant de faire cet entretien, j’ai d’abord réfléchi à la question sur comment je pourrai transmettre ce que je suis en train de vivre dans les concerts de PEUF! à La Gare où les lecteurs turcs de notre revue ne peuvent peut-être pas aller. Pourtant après, cela m’a inspirée à penser autrement sur la musique, de penser au côté éphémère de la musique qui est peut être aussi important que les enregistrements dans nos jours où nous sommes de plus en plus habitués à accéder à la musique sur les plateformes en un seul clic.
Je remercie PEUF! d’avoir accepté ma proposition de faire cet entretien, et aussi à mon amie Bianca avec laquelle j’avais découvert leur musique il y a deux ans à La Gare pendant notre Erasmus, qui a contribué elle aussi à cet entretien avec ses réflexions et des questions.
Duru Aygüven
■
Duru Aygüven & Bianca Garbin: Comment vous vous êtes rencontrés ? Et d’où vient votre nom « Peuf » ? Ça me rappelle une disparition, quelque chose qui existe une seconde et disparaît l’autre. Comme un tour de magie, ça montre (ou ça fait plutôt entendre) quelque chose d’incroyable et qui le fait disparaître après. Mais la sensation reste vivante, et c’est pour ça qu’on revient à vous écouter.
Tao : Martin qui joue de la guitare et Louis qui joue le basse se sont rencontrés au Conservatoire dans le cursus Jazz. Moi je les ai rejoint après mais je connaissais Louis d’un ami de Montreuil et je l’avais rencontré à des soirées puisqu’ils étaient dans la même classe. Et après on est vraiment devenus potes via un stage de musique ensemble. Après on a monté le groupe pour les sorties, les auditions de fin d’année du conservatoire.
Martin : Mais en vrai la première fois qu’on a joué ensemble, et j’espère ne pas inventer une légende, c’était dans un bar qui s’appelle le Zorba. C’est un bar dans lequel on a joué plusieurs fois. En fait, il y avait une jam session, comme les jeudis à la Gare. Et en fait on s’était retrouvé à animer la jam et à un moment dans la jam on s’est retrouvé les trois à jouer. On avait trop kiffé et à partir de là on s’est dit, vas-y on va essayer de jouer ensemble. Ça c’est la première partie de l’histoire qui a duré 6 mois ou un an peut-être et après on a arrêté de jouer ensemble parce qu’on allait tous vers des directions différentes un peu, c’était pas le bon moment. Tao avait commencé à beaucoup jouer dans la vraie vie. Moi j’étais au conservatoire. On avait des influences différentes. Et le groupe ne ressemblait pas à ce qu’il ressemble maintenant. Mais il y a quand même un morceau qu’on joue maintenant qu’on a toujours joué, qui date des deux époques et qui est sorti en vidéo.
Tao : Il y eu des jams à la gare que j’animais pendant quelques années, après ça s’est terminé, c’est Martin qui a repris. On était toujours potes, on se voyait. Et ce qui s’est passé, c’est que PEUF! a animé le tout premier jam à La Gare. On a fait les trois premiers soirs d’ inauguration en août 2017. Après on a splitté, mais la Gare a continué. Et un jour La Gare m’a filé une résidence et je me suis dit, bah vas-y, autant refaire PEUF! vu qu’on a commencé avec PEUF! C’était juste après le Covid, en 2021. Et là notre esthétique a carrément changé.
Louis : Et pourquoi Peuf ? Parce que je pense que quand on a joué ensemble on s’est dit c’est la frappe, c’est de la frappe, à l’époque ça voulait dire c’est trop cool, c’est de balle. C’est de la balle, c’est de la frappe, c’est donc de la peufra. On a aussi ajouté un point d’exclamation qui donne de l’énergie.
Duru : Vous jouez à La Gare, un endroit où il y a de la musique live chaque soir de la semaine, qui n’est souvent pas enregistrée. Ça veut aussi dire que les gens qui lisent ne pourront pas entendre votre musique comme les gens qui l’écoutent en personne et ça là où réside la beauté de votre création. (Il faut quand même noter que vous avez une très belle vidéo sur Youtube et que vous êtes en train de faire des enregistrements.) Qu’est-ce que l’éphémérité signifie pour vous avec vos improvisations, vos morceaux que vous jouez plusieurs fois peut-être mais aussi différemment à chaque fois ?
Tao : La Gare s’est transformée aussi en vrai, c’était seulement La Gare en haut et au tout début il n’y avait pas de scène, il n’y avait rien, il n’y avait pas de tapis, il y avait deux enceintes pourries et les bières étaient vraiment pas chers mais maintenant c’est devenu très parisien. Personnellement, c’était la première fois que je jouais devant autant de monde.
Martin : Quand on a repris le groupe et qu’on cherchait à définir une nouvelle direction artistique dans le groupe, on a commencé avec nos quelques morceaux qu’on avait travaillés en répétition. On faisait des sets de 2 fois 45 minutes. Les premières 45 minutes on jouait des choses qui étaient assez écrites ou assez guidées. Et ensuite il y avait les 45 minutes d’improvisation totale qu’on enregistrait, on les réécoutait et on en tirait des trucs.
Louis : Je pense qu’avant dans les morceaux il y avait plus d’espace d’improvisation et petit à petit on a cherché aussi à formaliser un peu plus. Là par exemple on a enregistré quatre morceaux, un EP. Et t’es obligé un peu de formaliser les formes. Donc en fait là il y a quand même moins d’improvisation qu’avant je pense.
Duru : Mais quand même est-ce qu’il y a une différence entre votre façon de jouer dans les enregistrements quand vous savez que vous allez enregistrer et votre façon de jouer à un concert à La Gare par exemple ?
Louis : Oui bien sûr. La durée n’est pas la même, l’énergie n’est pas forcément la même. C’est un peu dur pour nous d’enregistrer, c’est la première fois qu’on enregistre et ça fait 10 ans qu’on joue en live et qu’on n’a jamais enregistré donc c’est un petit exercice de se mettre dans ça.
Duru : Donc vous êtes plus habitué à jouer devant un public qui vous guide aussi ? Vous pensez qu’il y a beaucoup d’interactions entre vous et le public ? Et est-ce que ça change avec vos différents groupes et aussi les scènes et les endroits ?
Martin : Typiquement dans le monde du jazz français, tu peux te retrouver à La Gare qui est censée être un club de jazz, mais qui a réussi à créer quelque chose d’incroyable, un club destiné à un public assez jeune et à une musique très électrique et très intense.
Et à côté tu vas aller dans un festival de jazz et tu vas te retrouver face à un public de personnes assez âgées, qui vont être assis, tu vas pas recevoir du tout la même chose donc ça te met pas dans les mêmes dispositions que tu as joué, en tout cas tu ressens pas les mêmes choses.
Louis : Et chaque groupe ne projette pas la même chose. Pour moi PEUF! c’est vraiment le groupe où il y a un peu cet esprit de rock teenage, un peu adolescent, on a envie de se faire plaisir et de faire plaisir aux gens. C’est le seul groupe comme ça que j’ai. Les autres groupes ne projettent pas du tout la même chose donc ce n’est forcément pas la même ambiance.
Duru : Vivant à Paris depuis longtemps et en faisant vos études de musique ici, vous avez pu observer l’évolution de la scène musicale avec votre génération j’imagine. La scène musicale de Paris, comment évolue-t-elle à votre avis ?
Tao : On était tous étudiants de base, il y en a beaucoup qui viennent à Paris pour faire des écoles ou des conservatoires. Au bout d’un moment, des groupes se créent, pas des groupes en tant que tels, mais des affinités de personnes. Et en fait, on se rend compte qu’à force qu’on est tous dans le même milieu. On a tous des groupes qu’on a créés à des périodes qui ont 10 ans maintenant. Donc c’est avec des gens qui ont entre 25 et 35 ans que ça a changé. Et il y a des jeunes qui arrivent avec qui on joue aussi.
Louis : Moi par exemple, on s’est pas vus pendant des années avec Martin et Tao le moment où le groupe s’est arrêté, j’étais vraiment pas du tout dans le même milieu qu’eux. On ne se croisait pas, mais pas parce qu’on ne voulait pas se voir, mais parce qu’on ne faisait pas la même musique, pas avec les mêmes gens, aux mêmes endroits. C’est marrant de revenir un peu là dedans.
Duru : Vous vivez en faisant de la musique, dans cette vie comment vous vous organisez avec vos plusieurs groupes, les musiciens avec qui vous faites des tournées et aussi vos projets de passion ?
Martin : En fait ce qui est difficile c’est d’arriver à vivre avec des trucs qui te font vraiment kiffer. Mais nous on y arrive pas mal quand même. On joue toujours avec des gens de la musique qu’on aime. Même entre nous on est différents là dessus, on n’a pas du tout les mêmes trajectoires. On a toujours beaucoup joué avec plein de points différents dans des esthétiques assez différentes qui font que moi je sais que j’ai besoin de changer d’air musicalement et esthétiquement par rapport à PEUF! au bout d’un moment. Comme il y a plein de trucs que j’aime, j’aime bien pouvoir tout faire.
Bianca : Et comment un morceau naît pour vous ? Est-ce que vous vous inspirez aussi des sonorités alternatives comme par exemple celle de la nature ? Est-ce que vous gardez en tête une image ou un mot ?
Martin : Il y a des moments où je vois des choses hors de la musique qui m’impressionnent tellement que… Que ça m’inspire une énergie pour écrire en fait. J’ai envie de rendre hommage à la personne qui a eu cette énergie pour construire quelque chose pour moi-même. Je crois vraiment à ce genre d’interconnexion. Je fais aussi une parenthèse cinématographique, à un moment dans ma vie j’étais obsédé par David Lynch. Son univers m’a inspiré à un morceau qu’on a repris avec PEUF! qui est Blue Velvet par exemple.
Tao : Moi je suis toujours impressionné par les gens qui sont comme ça, parce que ce n’est pas du tout le cas pour moi. Par rapport à d’autres musiques qui m’inspirent, moi je me dis, ah j’aime bien ces sonorités. Et je compose de la musique parce que chaque fois j’imagine comment ça va être de la jouer devant des gens, c’est ça qui me motive. Je me dis quand on va le jouer en live, ça va être énorme.
Louis : Et puis nous on a un peu construit notre groupe, je vais pas dire qu’on a construit la légende, mais comme tu disais au début, le fait qu’on n’est pas d’enregistrement et que systématiquement depuis cinq ans les gens viennent nous voir en nous demandant est-ce qu’on peut écouter la musique, je pense que ça a participé au fait que les gens étaient hypés et intrigués par ce qu’on faisait.
Duru : Alors pouvez-vous nous donner les prochaines dates pour celles et ceux qui sont à Paris et qui sont intrigués par votre musique ?
Martin : Globalement on joue une fois par mois à La Gare, la prochaine date sera le 18 décembre. On va faire une sortie de single qu’on va célébrer au Supersonic, un authentique et connu club de rock, qui sera le 24 avril. Et là la nouvelle qu’on a eu récemment c’est qu’il y a une scène qui s’appelle le FGO Barbara, une grosse salle à Barbes qui veut nous programmer et on voulait faire notre sortie d’EP là-bas.
Louis : Avec cet EP, avec cette vidéo, on cherche un peu à passer un petit cap parce que jusqu’à maintenant on n’avait joué pratiquement que à La Gare. Mais là on a envie de jouer dans d’autres endroits, se confronter à d’autres publics et se donner les moyens de le faire. Du coup, s’il a dans le public un beau cœur, des programmateurs, on fait ouverture.
