2025’i başka türlü uğurlayalım istedik, müziği hayatının merkezine koyanlara, müzisyenlere, yazarlara, organizatörlere, işletmecilere, dinleyicilere, söyleyeceklerinin muteber olacağına inandığımız kişilere başvurduk; bitmek üzere olan yıldan kendilerine kalanı, kendilerinden başkalarına kalanları, 2025’i müzikal açıdan nasıl geçirdiklerini yazmalarını rica ettik. Besteci, müzsyen, organizatör, yazar Gülşah Erol, 2025’de müziğin yaşamındaki yerini, yılın müzikal açıdan nasıl geçtiğini yazdı.
■
2025 yılı, dünyada ve coğrafyamızda derin gerilimlerin, belirsizliklerin, mücadelelerin ve buna rağmen umudu yaşatmanın yılı oldu. Sanat, bu karmaşık zamanlarda sadece bir üretim biçimi değil, aynı zamanda bir direniş, bir nefes, bir çare ve en önemlisi bir dayanışma dili hâline geldi. İşte tam da bu ruhla Art’n Party doğdu: Yalnızca bir festival değil, birlikte üretmenin, düş kurmanın, düşünmenin ve paylaşmanın mümkün olduğunu hatırlatan bir alan.
Art’n Party, kurumsal olmayanların, bağımsız düşünenlerin, yorgun ama inatla üretmeye devam eden sanatçıların, hayal kırıklıklarını çantasına koyup yine de sahneye çıkanların festivalidir. Bu festival, karanlığın içinde bir kibrit çakmak gibi, belki küçük ama yön gösterici, belki geçici ama iz bırakıcı bir kolektif harekettir.
Bu yıl festival, sadece mekânsal olarak 60m2’lik bir alanda değil; gönüllerde, zihinlerde ve ortak hafızamızda çok daha geniş bir alana yayıldı. Küçük bir oda, bir eve; ev bir mahalleye; mahalle bir dünyaya dönüştü. Çünkü aslında mesele büyüklük değil, içtenlikti. Birlikte kurulan sofralarda fikirler de paylaşıldı, sesler çoğaldı. Müzik, resim, şiir, dans ve kelimeler, bu festivalde yalnızca estetik değil, aynı zamanda iyileştiriciydi.
Bugünün dünyasında sanatçı olmak, yalnızca yaratmak değil; var olmak için direnmek anlamına geliyor. Dayanışma, yalnızca bir kelime değil; her afişte, her teknikte, her gece taşınan sandalyede, her ses kablosunu çözen elde, her destek mesajında bir anlam kazandı. Bu festivalin en büyük değeri, birlikte harcanan emekti.
Evet, yoruldum. Bazen anlaşılmadım. Kimi zaman destek görmedim. Ama işte tam da bu yüzden Art’n Party gibi festivaller var olmalı. Çünkü sanatçının da izleyicinin de yalnız olmadığını, başka türlü bir yaşam ve üretim modelinin mümkün olduğunu göstermeli. Hepimizin içinde taşıdığı ama bazen kaybettiği o umut ışığını yeniden büyütmeli.
Bu yıl da politik olarak baskıların arttığı, kültürel alanların daraldığı bir yıl oldu. Sanatçılar ötekileştirildi, alanlar gasp edildi, ifadeler sansürlendi. Bu nedenle Art’n Party, sadece bir etkinlik değil; aynı zamanda bir ifade özgürlüğü alanıydı. Özgürce konuşmanın, üretmenin, paylaşmanın hâlâ mümkün olduğunu kanıtladı.
Ama bu tek başına sürdürülemez. Bu yüzden doğru desteklere, vizyoner sponsorlara ve kolektif emekle büyümeyi göze alan bireylere ihtiyacım var. Bir festival yalnızca sahnesiyle değil, onun arkasındaki niyetle, samimiyetle ve paylaşımla var olabilir.
Sanatçının emeğine saygı duyulmadıkça, dayanışma büyütülmedikçe bu tür festivaller ya zayıflar ya da sessizleşir. Ama ben sessiz kalmayı seçmedim.
Art’n Party, yeni bir modelin prototipidir. Bütçeler küçük olabilir ama hayaller sınırsızdır. Sponsorlar yalnızca logo koyan değil, sürecin bir parçası olan, vizyoner bir anlayışla kültüre yatırım yapan paydaşlara dönüşmeli. Böylece bir sonraki Art’n Party, sadece daha çok katılımcı ile değil; daha nitelikli, daha güçlü, daha sürdürülebilir bir yapıyla var olabilir.
Sanat yalnızca sanatçının değil, toplumun da nefesidir. Ve bu nefesi çoğaltmak, ortak akılla mümkün. Art’n Party, bir başlangıçtı, bir prova, bir ses. Ama aynı zamanda bir çağrı: Daha adil, daha katılımcı, daha özgür bir kültür iklimi için omuz omuza verme çağrısı.
Çünkü biliyorum ki, Dayanışma lüks değil, bir zorunluluktur. Sanat gösteri değil, bir ifadedir. Festival bir eğlence değil, bir duruştur.
Ve biz bu duruşu birlikte kurduk. Art’n Party, herkes içindi. Ve hâlâ öyle.
■
Ardından: 2025 dosyası
Dark Blue Notes’da Gülşah Erol
Art’n Party
