Cazın ticari potansiyelini genişleten, prodüksiyonunun estetik anlayışını değiştiren CTI Records ve onun kurucusu efsanevi prodüktör Creed Taylor.
Browsing: John Coltrane
Rock müzikteki ‘27’ler Kulübü’ ne kadar gürültülüyse, cazın ‘33’ler kulübü’ o kadar sessizdir. Paul Chambers, gürültüsüz bir trajedinin içinden geçerek zamanı notalarla çizen o adamlardan biriydi.
John Coltrane Quartet ve A Love Supreme: Kabul, karar, arayış ve mezmur. Kusursuz ve kutsal bir müzik duası. Spiritüel cazın doruğu.
Mine Gürevin, farklı dönemlerinden anekdotlarla Miles Davis portresi çiziyor, sanatçının keskin zekasının sadece müzikle sınırlı olmadığının ipuçlarını veriyor.
Planlı ama içgüdüsel, düşünülmüş ama ruhla savrulmuş. Eric Dolphy böyle bir müzisyendi. O, cazın sesi değil, ruhuydu. Ne anlattığını duyabilmek için de kulak değil, yürek gerekiyordu.
Tuba İldeş, cazda toplumsal eleştirinin ve politik tavrın izlerini sürüyor: “Her melodi, her doğaçlama yeni bir devrim ihtimali taşır.”
Turgay Yalçın, Post-Coltrane kuşağın en önemli saksofoncularından Steve Grossman’ın müziğini ve trajik yaşam öyküsünü yazdı.
Cazın en büyük şairlerinden piyanist Tommy Flanagan, sanatsal zirvelerini de içeren ayrıntılı yaşam öyküsü ile Dark Blue Notes’da.
Caz geleneğinin önemli bir parçası olarak saksofon savaşları, caz tarihinin önemli saksofoncuları ve enfes albümler.
Mine Gürevin kahramanlarını yazmaya devam ediyor. Efsanevi caz davulcusu ve grup lideri Philly Joe Jones portresi.
