Jerry Teekens Jr, son of Gerry Teekens who is the founder of Criss Cross Jazz is current manager of the label. When Gerry Teekens died in 2019 at the age of 84, he left behind an independent record label that was appreciated by the entire jazz world. As being truly admirers of the label, we wanted to have a short interview with Jerry Teekens Jr about yesterday, today and the future of Criss Cross Jazz. Thanks to Jerry for such a clear and frank answers. We hope that this interview will portray beloved label’s recent situation and future plans to its followers and jazz lovers.
Browsing: Jazz
Her ölüm erkendir ama gençlerin beklenmedik kaybı daha da sarsıcı oluyor. This One’s for Joey, Keith Oxman’ın, eski öğrencilerinden biri olan basçı Joey Pearlman’ın 7 Şubat 2021’de 24 yaşıdayken vefat haberini aldıktan sonra kaydettiği bir anma albümü. Albümde Coltrane bestesi olan John Paul Jones‘da Oxman’a, Joey Pearlman ve ikizi Steve Pearlman davulda eşlik ediyor.
Bir dahaki sefer, Kind of Blue dinlediğinizde, Garland’ın başı çektiği ritim grubunun derinliklerine inin ve Kind of Blue’da çalmamasına rağmen, Red Garland’ın sihirli sol elinin hayaletini hissedin.
Farkındasınızdır, Türkiye’nin en önemli caz kulübü Nardis Jazz Club bu yıl 20. yılını kutluyor. “Bir cazsever olarak sana ne ifade ediyor bu mekan?” diye soracak olursanız, caza desteklerinden ötürü senelerin gönül borcuna bir teşekkür mahiyetinde, tek nefeste saatlerce bir çok anı anlatabilirim.
Brubeck’in Eugene Wright ve Joe Morello ile 12 Kasım 1967’de Konzerthaus’ta canlı olarak kaydedilen albüm bilinen tek kayıt olması özelliğiyle yeni bir keşif olarak yayımlandı.
Sanchez, lezzetli besteler aracılığıyla ile annesinin ruhuna bir ağıt gönderiyor.
Something Tomorrow, Enrico Pieranunzi’nin, Danimarkalı plak şirketi Storyville Records‘dan mayıs ayında çıkan yeni trio albümü. Piyaniste, basta Danimarkalı Thomas Fonnesbæk ve davulda Fransız André Ceccarelli olmak üzere, kendisi gibi Avrupa cazının yıldızı hüviyetini haiz iki usta müzisyen eşlik ediyor.
Acaba sürekli devrim yaklaşımından sıkılmış olabilir miyiz? Ya da bu çılgınca devinimden ara sıra da olsa uzaklaşmayı mı özledik? Sıçramalarla ilerlemenin yaşamlarımıza beklendiği ölçüde iyilik getirmediğinin farkına varıp, bazı şeylerin fazla değişmeden kalmasını mı arzuluyoruz? Ya da virtüözitenin genişlettiği sınırlarda da olsa eskiyi mi özlüyoruz? Belki de insanın enstrumanında eriştiği imkansıza yakın ustalığa şaşırmayı. Bilmiyorum.
Tren kalkmak üzere, düdüğü birazdan çalacak. New York uyanıyor. Tan ağarıyor. Uykulu insanlar tren garına varıyorlar. Kalıba dökülen pirinç, altın sarısı üflemeli çalgılara dönüşüyor. Eline bir kalem alan Duke Ellington Daybreak Express’in giriş notalarını yazmaya başlıyor.
Cantare Pieranunzi, ya da ingilizcesi ile söylersek Singing Pieranunzi, nisan ayında İtalyan menşeili AlfaJazz etiketiyle yayınlandı. Napoliten şarkıcısı Valentina Ranalli‘nin Pieranunzi bestelerini seslendirdiği albümde Giacomo Serino trompette, Giuseppe Romagnoli basta ve Cesare Mangiocavallo davulda yer alıyor. Anlayacağınız tam bir italyan işi. Pieranunzi daha ziyade standart caz kitabı bestelerine getirdiği enfes yorumlarla tanındığı (ya da öne çıktığı) için kendi besteleri gözden kaçıyor olabilir. Aslında bu durum neredeyse tüm besteci caz müzisyenlerinin ortak sorunu.
