Joe Magnarelli ve beşlisi, sıcak hatta yakıcı icra stili, özgün melodiler, zengin armonik yapı, bulaşıcı swing gibi, zanaatı cazip kılan unsurların hepsinde usta olduklarını bir kez daha gösteriyorlar. Yeni güzel olabilir ama eski de öyle…
Birkaç gün önce yayımlanan ve Decidedly So adını taşıyan yeni albümünü dinledikten sonra, bir kez daha emin oldum; Joe Magnarelli, tam manasıyla bir istikrar abidesi. Çoğunu dinlemiş birisi olarak rahatlıkla iddia edebilirim ki, müzikle dolu geçirdiği 50 yılda kendi adına yayımladığı yirmiye yakın albüm içinde, kulakta kötü tınlayan tek bir nota ya da sıradan bir cümle bulmak mümkün değil. Trombonda Steve Davis, piyanoda Jeremy Manasia, basta Clovis Nicolas ve davulda Rodney Green’dan oluşan beşliyle birlikte kaydedilmiş bu yeni albüm de, trompetçinin estetik anlayışını mükemmel şekilde yansıtıyor.
Decidedly So, efsanevi Rudy Van Gelder stüdyosunda, ustanın mirasını devralan (boynuz kulağı geçiyor) Maureen Sickler tarafından kaydedilmiş olmasıyla birlikte canlı performansın doğallığını ve coşkusunu sunuyor. Bunda, albümü yayımlayan Cellar Live şirketinin sahibi ve müzisyen Cory Weeds’in düzenlediği New York with Weeds turu kapsamında 35 şanslı turistin, kayıt esnasında dinleyici-seyirci olarak stüdyoda olmasının payı var gözüküyor. Nedir bu tur derseniz, sayfasını incelemenizi öneririm. Dünya her yerde aynı şekilde dönmüyor.
Albüm, Magnarelli’nin, NBA yıldızı Dennis Johnson için yaptığı bestesi D.J. ile açılıyor; icra, Green’in şıkır şıkır zillleri ve dolgun vuruşlarını takiben trompet ve trombonun enfes harmanı ile yükseliyor; önce Mags, sonra Davis, hitabet güçlerini konuşturuyor, dinç ve lafı fazla dolandırmayan cinsten etkileyici cümlelerini bırakıyorlar; Manasia, parçanın coşkulu havasını sürdürüyor; Nicolas’ın solosunun ardından icra, başladığı yere geri dönüyor.
Albümle aynı adı taşıyan Decidedly So (Davis), hem beste yapısı, hem de çalım açısından, Van Gelder stüdyosunun ihtişamlı geçmişinde yaptığı kayıtları andıran mid-tempo bir hard bop parçası. Hazmı kolay, güzelliği detaylarda. Lider, Good Health’de (Magnarelli) albümdeki en güzel sololarından birini seslendiriyor. 10th Anniversary, Magnarelli’nin kısa süre önce kaybettiği karısı için bestelediği balad; Manasia ve Davis’in özlü cümlelerinin ardından Mags, bekleneceği üzere duygusal açıdan çok yoğun bir solo sergiliyor.
This Nearly Was Mine (Rodgers) ve When I Grow Too Old to Dream (Romberg), lider ve ekibin, gelenekle olan sağlam bağını ortaya koyuyor. Bestelerin özüne sadakat öne çıkıyor, melodiye zarafetle yaklaşıp, lezzetli tonlarıyla özgün cümleler kuruyorlar. Keyfin doruğu diyeceğim an, Victor Young’ın unutulmaz şaheseri When I Fall in Love ile geliyor. Blue Mitchell’ın düzenlemesini takip ettikleri icrada, Davis, Manasia ve Magnarelli, zihinde derin etkiler bırakan sololar çalıyorlar. Liderin ağabeyine adadığı bestesi Jimmy’s Blues, albümü açıldığı gibi coşkuyla kapatıyor, ekibin tüm üyeleri aldıkları sololarla dinleyiciyi selamlıyorlar.
Decidedly So, cazın iş(lev)lerinden birinin, dinleyiciyi keyiflendirmek olduğunu hatırlatan albümlerden.
Joe Magnarelli ve beşlisi, sıcak hatta yakıcı icra stili, özgün melodiler, zengin armonik yapı, bulaşıcı swing gibi, zanaatı cazip kılan unsurların hepsinde usta olduklarını bir kez daha gösteriyorlar.
Yeni güzel olabilir ama eski de öyle…
■
Cellar Live resmi web sitesi
Dark Blue Notes’ta Vitrin
Dark Blue Notes’da Turgay Yalçın
