ENGLISH is HERE!
Dolandırmadan, çevresinde dolanmadan söyleyeyim: James Brandon Lewis, caz müziğinde uzun süredir dengine rastlamadığımız ölçüde haşmetli bir varoluş sergiliyor. Öyle ki, çalmaya başladığı anda sesi, içinde bulunduğu mekanın inkar edilemez şekilde yegane hakimi oluyor. Mevcudiyeti, sonik heykelimiz Sonny Rollins‘i, ele avuca sığmaz Pharoah Sanders‘ı, anarşizan Albert Ayler‘ı ve tabii ki ruhani liderimiz John Coltrane‘i anıştırıyor; stilistik açıdan hiç birinin kopyası olduğunu düşündürtmeden, her birinden ve daha çoğundan miras aldığı izleri korkusuzca soluğunda taşıyor.
Saksofonundan aldığı iri tonuyla, sarf ettiği kelimelerin, cümlelerin ağırlığıyla, bitimsiz gibi düşündürten fikir zenginliğiyle ve en önemlisi, kendinden emin tavrıyla, lafı gevelemeden, dolaysız şekilde sesleniyor; dinleyicisinin kayıtsız kalamayacağı şekilde çalıyor.
Sadece 10 yıldır ortalıkta olmasına rağmen, müziğinin uyandırdığı aşinalık hissinin sebebi de bu. Lewis, cazı görkemli yapan siyahi öğeleri gururla taşıyor. Sırtını geçmişe dayıyor olabilir ancak yüzü geleceğe dönük; bugünü yok saymadan kendi müziğini yapıyor. Başka hiç bir müzisyende distorte elektronik öğeler ya da rap, bu denli cazın organik parçası gibi tınlamıyor çünkü eklemiş olmak için değil, caz dışı etmenlere hitabetini güçlendirmek için baş vuruyor. Çoğunluğun aksine şarkı söyler gibi çalmıyor; cemaatine seslenen bir vaiz gibi, onlara hitap eder ve müziğiyle bir hakikatin izdüşümlerini anlatmaya çalışır gibi çalıyor, dinleyicisiyle konuşuyor. Bu nedenle de müziğinin temelinde en primitif halleriyle gospel ve blues var ve Lewis her cümlesiyle siyahi köklerini kutsuyor.
James Brandon Lewis, Uluslararası Caz Günü kutlamaları kapsamında 30 Nisan’da Borusan Müzik Evi Sahnesi’nde. Yanında, elektrik basta Josh Werner ve davulda Chad Taylor olmak üzere, kendisi gibi korkusuz iki doğaçlama ustasını getiriyor.
James Brandon Lewis, İstanbul’a, en koyusundan, en siyahından caz çalarak Caz Günü’nü kutlamaya ve serbest cazın korkulacak bir müzik olmadığını kanıtlamaya geliyor.
O halde, kutlu olsun!
*
James Brandon Lewis in İstanbul
Let me state plainly, without any deception or frivolity; James Brandon Lewis commands a regal presence in the realm of jazz music, the likes of which we’ve seldom seen. The moment he begins to play, his sound unmistakably takes over the space he occupies. His aura brings to mind the greats: the towering Sonny Rollins, the enigmatic Pharoah Sanders, the revolutionary Albert Ayler, and of course, our spiritual guide John Coltrane. Stylistically, he boldly embraces the influences bequeathed by each of these legends, yet never gives the impression of being a mere imitation.
His saxophone bellows with a massive tone, the gravity of his spoken words and phrases, an endless stream of ideas, and above all, his assertive demeanor, he articulates clearly, without mumbling; he performs in a manner that compels the listener’s attention.
This is why his music resonates with a sense of familiarity, despite his relatively recent ten-year presence. Lewis carries forward the rich, black heritage that defines jazz excellence. He may nod to the past, but he looks towards the future, crafting music that honors the present. His work uniquely integrates distorted electronic, rap, and rock elements into jazz, using non-jazz influences to enhance his musical narrative, not merely as an addition. Unlike many, he doesn’t play as though he’s singing; he communicates with his audience, akin to a preacher engaging with his flock, delivering his performance as if imparting the essence of truth through his compositions. Hence, his music deeply roots in gospel and blues at their most elemental, with Lewis celebrating his African American heritage in every phrase.
James Brandon Lewis is set to perform at Borusan Müzik Evi on April 30, in celebration of International Jazz Day. Accompanying him will be two equally daring improvisers: electric bassist Josh Werner and drummer Chad Taylor.
James Brandon Lewis will be in Istanbul to commemorate Jazz Day, showcasing the depth and richness of jazz and demonstrating that free jazz is a genre to be embraced, not feared.
Happy International Jazz Day!
