Otuz beş yıllık parlak bir kariyerin sahibi alto saksofoncu Jim Snidero, ilk kez 2001’de piyasaya çıkan, başyapıtı sayılabilecek Strings’in yeniden piyasaya sürülmesi ve Live At Deer Head Inn’in de yayımlanmasıyla 2021’de dolu dolu bir yıl geçirdi.
2022’de bu iyi gidişi devam ettirmeye karar verdi ve yepyeni bir albüm için gitarist Kurt Rosenwinkel, piyanist Orrin Evans, basçı Peter Washington ve davulcu John Farnsworth ile birlikte kayda girdi. Çaldıkları parçalar çoğunlukla Snidero’nun kaleminden çıkan bop ve post-bop ezgileriydi ve zamanla yarıştan galip çıkmış nadir talihli melodilerin ürünü olan birkaç standarttı.
Snidero’nun yeni albümü 2023’ün ilk ayında bizlere ulaşan Far Far Away’in başrol oyuncusunun Rosenwinkel olduğunu söylemek abartı olmaz sanırım; albümü onu düşünerek şekillendirdiği de söylenebilir. Bu da Snidero’nun müziğine bambaşka bir katman eklemiş gibi görünüyor.
Albüm daha ilk anlarından başlayarak, ilk parça Far Far Away ile dörtlünün ötesine geçen sessel bir yoğunlukla karşılıyor bizi ve şaşırtıcı olmayı başarıyor. Yaklaşık 7 dakikalık açılış parçası dört icracının da alev alev yanan ustalıklı sololarıyla da etkileyiciliğini dorukta tutuyor.
Hemen ardından gelen Infinity rahat ve huzurlu melodisiyle bir arayışı sese çeviren tavrıyla ilk dakikalarda sizi bir bulutun üzerinde uçursa da Rosenwinkel’in agresif ve nerdeyse caz-rock kıyılarına kadar uzanan müdahaleleriyle bambaşka bir tonda sürüyor, melodiye parlak bir orkestra fonu oluşturuyor. Evet kesinlikle bir dörtlüden daha fazlasıdır, duymakta olduğumuz.
It Might As Well Be Spring’in yeni yorumuysa Rosenwinkel’in cümleleriyle açılsa da Snidero’nun incelikli ve parlak katılımıyla nerdeyse bir düet tadında yol alıyor.
Kısaca değindiğim bu üç parçanın genel hatları albüme yayılarak Far Far Away’in bütünsel örgüsünü oluşturduğu, günümüz anaakım cazın muhteşem, mükemmele yakın şekilde işlenmiş bir yorumu olduğu, dörtlü formunun nasıl ara yollara saparak sessel ve anlamsal bir zenginlik kazanabileceğine yeni örnekler sunduğu söylenebilir.
Unutmadan; piyanoda Orrin Evans ve basta Peter Washington’ın yardımcı oyuncu rollerini fazla benimsemiş olmaları albümün tek eksisi bana kalırsa. Ha, bir de kapak tasarımı…
