George Coleman with Strings yazısının Türkçe çevirisi BURADA.
Tenor saxophonist George Coleman is a giant in this music by any and every measure. Coming out of Memphis’ fertile jazz scene in the early ‘50s, he eventually made his presence felt around the globe. Coleman’s work as a sideman put him in numerous spotlights—as a regular member of bands led by B.B. King, Max Roach, Slide Hampton, and Miles Davis, respectively; and then as a freelancer on stages and/or in studios, working alongside Herbie Hancock, Chet Baker, Lee Morgan, Cedar Walton, Elvin Jones, and Charles Mingus, among others. That’s seriously something when you add it all up. But hard as it may be to believe, that whole stretch only covers the first third of this NEA Jazz Master’s career.
For the past half a century, Coleman has been focusing on his own bands—stellar units that highlight his technical mastery and stirring sensibilities—and he’s influenced multiple generations in the process. At 90 years of age he remains a towering figure in jazz’s ever-broadening history, and admiration for his work seems to rightly grow as time goes by. Just look at a few recent releases for proof. In Baltimore (Reel to Real, 2020)—a celebratory archival document of a quintet performance from the early ‘70s—grabbed listeners’ and critics’ ears alike upon its release. Live at Smalls Jazz Club (Cellar Music/SmallsLIVE, 2023) proved to be a well-received entry in the titular club’s Living Masters Series. Jazz supergroup One for All’s Big George (Smoke Sessions, 2024) nodded to Coleman not just in name, but also by featuring him as a star guest. And now, for the first time in this nonagenarian’s long and storied recording career, he dazzles with orchestral allure.
A classy affair from start to finish, George Coleman with Strings (HighNote, 2025) hits the mark from every angle. That, of course, is due to the efforts of several key participants. Producer Diane Armesto and tenor saxophonist (and Coleman protégé) Eric Alexander organized the session, making sure everything fell properly into place; Bill Dobbins penned the string arrangements, adding tasteful beauty to the equation; pianist David Hazeltine, bassist John Webber, and drummer Joe Farnsworth played their supportive roles to perfection; percussionist Café Da Silva’s after-the-fact contributions added coloristic impressions to a trio of tracks; and Coleman, who paints wonders across each canvas, was given the requisite space to shine.
Starting off on Sammy Cahn’s “Dedicated to You,” Coleman charms with ornamented, melodic touches. Henry Mancini’s “Moment to Moment” follows that brief opener, seducing with its light Latin flow. Coleman sits out on the head, leaving Hazeltine in the driver’s seat at first. But the saxophonist’s solo work—moving from sly and measured beginnings to more inventive outcomes—puts him right back at the wheel. Victor Young’s “Stella by Starlight” offers cinematic sweep in Coleman’s personalized reading and Dobbins’ underscoring, and there’s a calm certitude in Hazeltine’s welcome solo musings.
The album’s closing tracks each appear in two versions—with and without full orchestral introductions—and together, they further a picture of brilliant composure and design. The lengthy string setup on the extended take of Johnny Mandel’s “A Time for Love” is a masterclass in writing, with pathos, nostalgia and future possibilities rolled into one. And the handoffs from orchestra to Hazeltine to Coleman and company on both versions demonstrate how slight winds of emotional change serve as logical reframing devices within a consistent whole. Thelonious Monk’s “Ugly Beauty” makes for the most intriguing and positively surprising entry on the album (in both states/presentations), infused with a level of elegance beyond where (m)any could go with this standard. Put simply and succinctly, George Coleman with Strings is a gift that we’re lucky to have received.
Dan Bilawsky on Dark Blue Notes
George Coleman with Strings
■
George Coleman with Strings (HighNote Records 2025)
Tenor saksafoncu George Coleman, her açıdan bu müziğin devlerinden biridir. 50’li yılların başında Memphis’in verimli caz sahnesinden çıkan Coleman, sonunda tüm dünyada adını duyurdu. Coleman, B.B. King, Max Roach, Slide Hampton ve Miles Davis’in liderliğindeki grupların düzenli üyesi olarak ve daha sonra Herbie Hancock, Chet Baker, Lee Morgan, Cedar Walton, Elvin Jones ve Charles Mingus gibi isimlerle sahne ve/veya stüdyo çalışmalarında serbest sanatçı olarak birçok kez gündeme gelmişti. Hepsini topladığınızda, bu gerçekten de büyük bir başarı. Ancak inanması zor olsa da, tüm bu süreç NEA Jazz Master payesini taşıyan sanatçının kariyerinin sadece ilk üçte birini kapsıyor.
Son yarım yüzyıldır Coleman, teknik ustalığını ve heyecan verici duyarlılığını öne çıkaran muhteşem gruplarıyla kendi müziğine odaklandı ve bu süreçte birçok nesle ilham verdi. 90 yaşında, cazın giderek genişleyen tarihinde hala önemli bir figür olmaya devam ediyor ve zaman geçtikçe çalışmalarına duyulan hayranlık haklı olarak artıyor gibi görünüyor. Bunun kanıtı olarak son zamanlarda çıkan birkaç albüme bakmak yeterli. Baltimore (Reel to Real, 2020) — 70’lerin başındaki bir beşli performansının kutlama niteliğindeki arşiv belgesi — yayınlandığında dinleyicilerin ve eleştirmenlerin dikkatini çekti. Live at Smalls Jazz Club (Cellar Music/SmallsLIVE, 2023) ise, aynı adlı kulübün Living Masters Series serisinde büyük beğeni toplayan bir albüm oldu. Caz süper grubu One for All’un Big George (Smoke Sessions, 2024) albümü, sadece adıyla değil, aynı zamanda onu yıldız konuk olarak ağırlayarak da Coleman’a saygı duruşunda bulundu. Ve şimdi, 90’lı yaşlarındaki sanatçının uzun ve efsanevi kayıt kariyerinde ilk kez, George Coleman, orkestra cazibesiyle göz kamaştırıyor.
Baştan sona şık bir çalışma olan George Coleman with Strings (HighNote, 2025), her açıdan hedefine ulaşıyor. Elbette bu, birkaç önemli katılımcının çabaları sayesinde oldu. Yapımcı Diane Armesto ve tenor saksafoncu (ve Coleman’ın öğrencisi) Eric Alexander, her şeyin yolunda gitmesini sağlayarak oturumu organize etti; Bill Dobbins, yaylı düzenlemeleri kaleme alarak denkleme zevkli bir güzellik kattı; piyanist David Hazeltine, basçı John Webber ve davulcu Joe Farnsworth destekleyici rollerini mükemmel bir şekilde çaldılar; perküsyoncu Café Da Silva‘nın sonradan yaptığı katkılar, üç parçaya renkli izlenimler kattı; ve her tuvalde harikalar yaratan Coleman’a parlaması için gerekli alan verildi.
Sammy Cahn’ın “Dedicated to You” parçasıyla başlayan Coleman, süslü, melodik dokunuşlarıyla dinleyicileri büyülüyor. Henry Mancini’nin “Moment to Moment” parçası, bu kısa açılışın ardından, hafif Latin ritmiyle dinleyicileri baştan çıkarıyor. Coleman başlangıçta kenarda kalarak, ilk başta Hazeltine’e sürücü koltuğunu bırakıyor. Ancak saksafoncunu solosu, kurnaz ve ölçülü başlangıçlardan daha yaratıcı sonuçlara doğru ilerleyerek onu tekrar direksiyona geçiriyor. Victor Young’ın “Stella by Starlight” parçası, Coleman’ın kişisel yorumu ve Dobbins’in altını çizen müziği ile sinematik bir etki yaratıyor ve Hazeltine’in hoş solo düşüncelerinde sakin bir kesinlik var.
Albümün kapanış parçaları, tam orkestra girişli ve girişsiz olmak üzere iki versiyonda yer alıyor ve birlikte, parlak bir sakinlik ve tasarım tablosu çiziyorlar. Johnny Mandel’in “A Time for Love” adlı parçasının uzatılmış versiyonundaki uzun yaylı düzenlemesi, hüzün, nostalji ve gelecekteki olasılıkları bir araya getiren, beste konusunda bir ustalık dersi niteliğinde. Her iki versiyonda da orkestradan Hazeltine’e, Coleman ve arkadaşlarına yapılan geçişler, duygusal değişimin hafif esintilerinin tutarlı bir bütün içinde mantıklı bir yeniden çerçeveleme aracı olarak nasıl işlediğini gösteriyor. Thelonious Monk’un “Ugly Beauty” parçası, albümün en ilgi çekici ve olumlu anlamda şaşırtıcı parçası (her iki versiyonda da); birçoklarının bu parçada ulaşabileceklerin çok ötesinde bir zarafetle dolu.
Basit ve öz bir şekilde ifade etmek gerekirse, George Coleman with Strings, sahip olduğumuz için şanslı olduğumuz bir hediye.
