29 Mayıs 2026’da bağımsız olarak yayımlanan Evanstonia, kontrbasçı, besteci ve eğitimci Sue Cahill’in lider olarak yayımladığı ilk albüm. İlk albüm demek belki biraz yanıltıcı; çünkü karşımızda kariyerinin başındaki genç bir müzisyen yok; onlarca yılını orkestralarda, sınıflarda, prova odalarında ve sahnelerde geçirmiş bir sanatçı var. Bu nedenle Evanstonia bir başlangıçtan ziyade, uzun bir yolculuğun ardından gelen kişisel bir açıklama gibi duyuluyor. Cahill’in klasik müzik disiplini, caz doğaçlaması ve tango dünyasından taşıdığı deneyimler albüm boyunca iç içe geçiyor. Sonuç ise herhangi bir türe sıkışmayı reddeden son derece samimi bir çalışma.
Denver merkezli sanatçı için bu albümün hikâyesi aslında 2015 yılında başlıyor. Üniversitedeki eğitimcilik görevleri ve orkestral çalışmalar arasında bir dönüm noktasına gelen Cahill, kendisine farklı bir yol açmaya karar veriyor. Boulder’lı besteci ve piyanist Art Lande ile çalışmaya başlaması bu sürecin en önemli adımı oluyor. Lande’nin “personal music” yani “kişisel müzik” yaklaşımı, Cahill’i mevcut kalıpları tekrar etmek yerine kendi sesini aramaya teşvik ediyor. Sanatçının ifadesiyle mevzu mevcut yapının içinden büyüyebilmek. Evanstonia bu fikrin müzikal karşılığı olarak şekilleniyor.
Albümün adı, Cahill’in büyüdüğü Illinois eyaletindeki Evanston kentinden geliyor. Başlık parçasının hikâyesi ise daha da ilginç. Cahill lise yıllarında yazdığı küçük bir melodik fikri yıllar boyunca saklıyor ve onlarca yıl sonra tamamlayarak albümün açılış parçasına dönüştürüyor. Böylece Evanstonia bir yer adı olmaktan çıkıp sanatçının geçmişiyle bugünü arasında kurduğu bir köprüye dönüşüyor. Chicago’nun yaratıcı enerjisi, klasik müzik radyoları ve caz yayınlarıyla şekillenen gençlik yıllarının izleri onun müziğinde duyulabiliyor.
Albümde Cahill’e piyanoda Dawn Clement ve davulda Dru Heller eşlik ediyor. Üçlü formatı son derece sade görünse de müziğin en büyük gücü burada yatıyor. Clement’in zarif ve renkli piyano dili, Heller’in duyarlı davul yaklaşımı ve Cahill’in melodik kontrbas çizgileri arasında doğal bir sohbet gelişiyor. Albüm boyunca parçaların nefes almasına izin veren kolektif bir anlayış hissediliyor. Bu yaklaşım özellikle “Blue Light”, “Fading Into Autumn” ve “Violet Snow” gibi eserlerde belirginleşiyor.
Parçaların büyük bölümü kişisel hikâyelerden besleniyor. Kızına ithaf edilen “Violet Snow” albümün en şiirsel anlarından biri olurken, “Serenata” sanatçının yaklaşık yirmi yıllık tango geçmişinin izlerini taşıyor. Arjantin tangosunun gerilim ve çözülme duygusu, caz doğaçlamasıyla doğal biçimde birleşiyor. Politik çağrışımlarıyla dikkat çeken “Unpresidented” ise albümün en hareketli bölümlerinden birini oluşturuyor. Burada trio, melodik netliğini korurken daha enerjik ve oyunbaz bir alana geçiyor.
Kapanıştaki “June, February” ise albümün duygusal merkezi. Cahill’in 17 yaşındaki yeğenini ve en yakın arkadaşını birkaç gün arayla kaybetmesinin ardından yazdığı eser, yas duygusunu dramatize etmek yerine onunla yaşamayı öğrenen bir olgunluk taşıyor. Parçada Dawn Clement’in vokali de duyuluyor. Albümün ilk altı parçası tamamen enstrümantal ilerledikten sonra gelen bu tercih bazı dinleyicileri şaşırtabilir; ancak parçanın kırılgan yapısına farklı bir derinlik kazandırdığı da inkâr edilemez.
Evanstonia, günümüz cazında sıkça karşılaşılan teknik gösteriş yarışının dışında duran bir albüm. Bunun yerine yaşam deneyimini, melodiyi ve anlatıyı merkeze koyuyor. Bağımsız olarak yayımlanan bu ilk çalışma, Sue Cahill’in yıllardır biriktirdiği tüm müzikal dünyaların buluştuğu bir kesişim noktası gibi. İçinde klasik müzik var, tango var, Chicago’nun ruhu var, cazın özgürlük duygusu var. Hepsinden önemlisi ise, sonunda kendi sesini bulmuş bir sanatçının içtenliği var. Bu nedenle Evanstonia, 2026’nın en dürüst caz albümlerinden biri olarak hatırlanmayı hak ediyor.
■
Mine Gürevin’in Dark Blue Notes’daki diğer yazıları
Dark Blue Notes’da Vitrin
Sue Cahill – Evanstonia Bandcamp
