To read the article about new Harvie S album, Bright Dawn, in English, please click here.
Harika! Muhteşem!
Bu albümü daha kısa ve isabetli bir şekilde nasıl tanımlayabiliriz ki? Harvie S‘in lider olarak son kaydı üzerinden 15 yıl geçtikten sonra, ünlü basçı yeniden dümenin başına geçiyor. Enstrümanını melodik bir rolün merkezine yerleştiren, orijinal bestelere odaklanan ve gitarist Peter Bernstein, piyanist Miki Hayama ve davulcu Matt Wilson gibi birinci sınıf müzisyenlerden oluşan bir grubu yöneten Harvie S, yaratıcı evreninin çeşitli köşelerini aydınlatıyor.
Merak uyandıran bir açılışla başlayan “Ghosts of Havana”, basçının Küba’daki eğitiminden döndüğü 90’lı yıllarda yazdığı bir parça. “Modern caz ve Afro-Küba rumba”nın bir karışımı olan bu parça, Harvie’nin yönlendirici melodileri, Bernstein’ın sürükleyici tek nota ifadeleri, Hayama’nın Fender Rhodes’u ve Wilson’ın hafif ama yol gösterici zil çalışması ve renklerinden yararlanıyor.
Ardından, albümdeki iki standart parçadan biri olan Bob Dorough’un “Devil May Care”i geliyor. Harvie’nin girişi sahneyi hazırlıyor ve Wilson’ın trampet üzerindeki ustaca fırça çalışması ve Bernstein’ın ferah akor eşliğiyle birleşen kişiselleştirilmiş melodileri, müzikalite konusunda bir ustalık dersi sunuyor. Basçı, başlangıçta hak ettiği ilgiyi üzerine çekiyor, ardından spot ışığını, sallantılı ve sürükleyici bir ritmik temelin desteklediği Bernstein’a devrediyor ve son bölümde tekrar geri alıyor.
Stil ve içerik açısından Bill Evans’ın izlerini taşıyan “Waltz for Vartan”, Harvie’nin berrak pizzicato çalışmasıyla ön plana çıkarak gelişiyor. Ardından, Bernstein’ın arkasında yükselen dalgalar, lideri hassas bir şekilde destekleyerek alçalıyor ve değişen rolleri ve odak noktalarını vurguluyor. “Navalny”, “büyük bir adamın haksız kaybı”na saygı duruşunda bulunuyor ve Hayama’nın sakin, tekrarlayan düşünceleri üzerinde süzülen Harvie’nin büyüleyici arco çizgilerini hayranlıkla dinlemek için bir ara veriyor.
Wilson’ın baget çalışmasıyla başlayan “I’ve Got Rhythm and Blues”, ritim değişikliklerinden oluşan bir armonik temel ve eklemlenmiş 12 ölçülü bir blues köprüsüyle ismine yakışır bir performans sergiliyor. “Yukimi’s Song” —basçının eşine yazdığı aşk mektubu— sofistike armoniler ve değişen ölçüler üzerinde çekici bir melodi süzülüyor.
Chick Corea’nın “Humpty Dumpty” parçası, Harvie’yi zirvede buluyor. Ciddi bir parmak egzersizi olan bu parça, basçının ustalığına dikkat çekiyor, Hayama’ya hak ettiği spot ışığını tutuyor ve liderin tasarladığı yeni bir sonla öne çıkıyor. Ardından, baş ve son bölümleri öne çıkaran Harvie, “The Truth”ta Barry Harris’e saygı duruşunda bulunuyor. Merhum piyanist ve eğitimcinin özünü tam anlamıyla yansıtan ve merak ile özenin önemini gösteren sololarla, bu parça güzelliğin içine sarılmış mutlak bir dürüstlük sunuyor.
Basçı ve gitarist arasında melodi ve doğaçlamanın gidip geldiği “Voice in the Sky”, düz ritim süslemeleriyle dinleyiciyi neşelendiren duygular sunuyor. Son olarak, serbest ritmin büyüsü ve belirsizliği üzerine kurulu bir final olan “Swithering”e geçiyoruz. Piyanonun yönlendirdiği bir belirsizlik bölümü olan bu parça, albümün ismine işitsel bir beden kazandırırken, Harvie S’nin yapısal sanatçılığının son bir yönünü de ortaya koyuyor.
Bright Dawn, lider olarak 20’den fazla, eş-lider olarak yaklaşık aynı sayıda albümü ve eşlikçi olarak da yüzlercesini içeren inanılmaz derecede derin bir diskografinin en son adımı; doğanın müzikal gücünü ve sürekliliğini kabul eden açık bir kanıt niteliğinde: Harvie S, her yeni günde yolunu istikrarlı bir şekilde aydınlatan parlak bir güneş.
■
Harvie S resmi web sitesi
Dark Blue Notes’da Dan Bilawsky
Dark Blue Notes’da Vitrin
■
Harvie S – Bright Dawn (Origin Records 2026)
‘S Wonderful! ‘S Marvelous! How better to concisely and appropriately characterize this date?! 15 years after Harvie S last recorded as a leader, the noted bassist returns to the helm. Placing his instrument in a central melodic role, focusing on originals, and leading a band of his fellow A-listers—guitarist Peter Bernstein, pianist Miki Hayama and drummer Matt Wilson—Harvie illuminates various corners of his creative universe.
Opening with intrigue, a spectral cast hangs over “Ghosts of Havana,” a number penned in the ’90s upon the bassist’s return from studying in Cuba. An amalgam of “modern jazz and Afro-Cuban rumba,” it’s a work that benefits from Harvie’s orienting lines, Bernstein’s engrossing single-note statements, Hayama’s Fender Rhodes glaze and Wilson’s light yet guiding cymbal-ism and coloration(s).
Bob Dorough’s “Devil May Care“—one of only two standards on the album—follows. Harvie’s intro sets the scene, and his personalized melodizing, accompanied by Wilson’s ace brush work on snare and Bernstein’s roomy comping, presents as a masterclass in musicality. The bassist draws deserved focus early on, hands the spotlight over to Bernstein, who’s supported by a swinging and driving rhythmic foundation, and takes it back for the finish.
“Waltz for Vartan,” possessed of a Bill Evans slant in style and substance, unfolds with Harvie’s pellucid pizzicato work at the fore. Then, bounding tides rise behind Bernstein and ebb in sensitive support of the leader, emphasizing shifting roles and focal points. “Navalny” offers consideration for “the unjust loss of a great man” and gives pause to admire Harvie’s entrancing arco lines floating over Hayama’s serenely repetitious ruminations.
“I’ve Got Rhythm and Blues,” ushered in by Wilson’s stick work, plays to name with a harmonic foundation of rhythm changes plus a grafted 12-bar blues bridge. “Yukimi’s Song“—the bassist’s love letter to his wife—floats an attractive melody over sophisticated harmonies and shifting meters.
Chick Corea’s “Humpty Dumpty” finds Harvie in peak form. A serious finger workout, it draws attention to the bassist’s prowess, shines a deserved spotlight on Hayama, and features a new ending of the leader’s design. Next, with bow-forward bookends, Harvie offers tribute to Barry Harris in “The Truth.” Wholly representative of the late pianist/pedagogue’s essence, and with solos indicative of the importance of curiosity and care, it’s absolute honesty couched in beauty.
“Voice in the Sky,” with melody and improvising passing between bassist and guitarist, offers uplifting sentiments in straight-time dressing(s). Lastly, it’s off to “Swithering“—a finale built on free-time fascination and uncertainty. An episode of piano-guided dubiety, it lends aural body to title while offering one last facet of Harvie S’ constructional artistry.
Bright Dawn is the latest winner in an incredibly deep discography—one including more than 20 previous leader dates, roughly the same amount as a co-leader, and hundreds of credits as a sideman—and it’s a clear evidentiary statement acknowledging a musical force of nature and constant: Harvie S is the radiant sun, steadily lighting the way at each new day.
■
